Νότες αδέσποτες...

Μια βόλτα...

2010-07-09T16:54:00.001+03:00

Είναι κάποιες φορές που με πνίγουν υποχρεώσεις... Ίσως όχι ζωτικές, το ξέρω. Όταν αυτές λείπουν για κάποιο διάστημα από τη ζωή μου, αυτό που μου αρκεί είναι να περπατάω, να περπατάω... Να περπατάω σε μέρη μακρινά, σε μέρη που μοιάζουν με τη ζωγραφιά του ονείρου μου. Έτσι ζω μέσα της, ξεχνάω τα πάντα και αισθάνομαι ότι ταξιδεύω στο δικό μου κόσμο...

Τι να θυμηθώ...

2010-04-24T19:07:00.005+03:00

Ένα τραγούδι του Νίκου Ζούδιαρη σε δεύτερη εκτέλεση από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη.

Μη πετάει φτερό στο πέλαγο
και μαντάτο απ’ την Αθήνα
Τι να θυμηθώ απ’ τα μάτια σου
που’ χω να τα δω ένα μήνα

Στ’ άγρια σοκάκια της ψυχής
ψάχνω μα δε σ’ ανταμώνω
Α, να κοιμηθώ να σ’ ονειρευτώ
που με ξέχασες και λιώνω

Ούτε που σαλεύει το νερό!
ούτε μου μιλούν οι γλάροι
Μου άργησες πολύ πες μου πως θα ’ρθεις
πριν να σβήσουνε οι φάροι

3,14...

2010-03-14T16:03:00.002+02:00

"Αεί ο Θεός ο Μέγας γεωμετρεί, το κύκλου μήκος ίνα ορίση διαμέτρω, παρήγαγεν αριθμόν απέραντον, καί όν, φεύ, ουδέποτε όλον θνητοί θα εύρωσι..."

Γενικά

Η μαθηματική σταθερά π είναι ένας πραγματικός αριθμός που μπορεί να οριστεί ως ο λόγος του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρό του στην Ευκλείδεια γεωμετρία, και ο οποίος χρησιμοποιείται πολύ συχνά στα μαθηματικά, τη φυσική και τη μηχανολογία. Ο συμβολισμός προέρχεται από το αρχικό γράμμα «π» (πι) της λέξης «περιφέρεια», και έχει καθιερωθεί διεθνώς, ενώ στο λατινικό αλφάβητο συμβολίζεται ως Pi, όταν δεν είναι διαθέσιμοι τυπογραφικά ελληνικοί χαρακτήρες. Το π είναι γνωστό επίσης ως σταθερά του Αρχιμήδη (δεν πρέπει να συγχέεται με τον αριθμό του Αρχιμήδη) ή αριθμός του Λούντολφ.

Το π είναι ένας άρρητος αριθμός· αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να εκφραστεί ως ο λόγος δύο ακεραίων αριθμών, πράγμα που αποδείχθηκε το 1761 από τον Γιόχαν Χάινριχ Λάμπερτ (Johann Heinrich Lambert).

Το π είναι επίσης υπερβατικός αριθμός, όπως αποδείχθηκε από τον Φέρντιναντ φον Λίντεμανν (Ferdinand von Lindemann) το 1882. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει πολυώνυμο με ρητούς συντελεστές του οποίου να αποτελεί ρίζα το π. Μια σημαντική συνέπεια της υπερβατικότητας του π είναι το γεγονός ότι δεν είναι κατασκευάσιμο. Επειδή οι συντεταγμένες όλων των σημείων που μπορούν να κατασκευαστούν με κανόνα και διαβήτη είναι κατασκευάσιμοι αριθμοί, είναι αδύνατον να τετραγωνίσουμε τον κύκλο, με άλλα λόγια, είναι αδύνατον να κατασκευάσουμε, χρησιμοποιώντας μόνο κανόνα και διαβήτη, ένα τετράγωνο με εμβαδόν ίσο προς το εμβαδόν δοσμένου κύκλου.

Τα περισσότερα ψηφία που υπολογίστηκαν σε προσωπικό υπολογιστή

Τα περισσότερα ψηφία που υπολογίστηκαν σε προσωπικό υπολογιστή έγιναν από τον Shigeru Kondo στον Xeon X5460 στα 3.16Ghz με 48GB RAM χρησιμοποιώντας Windows 2003 server x64. Ο Kondo υπολόγισε 100.000.000.000 ψηφία χρησιμοποιώντας την 64-bit έκδοση του Pagliarulo's QuickPi v4.5. Πήρε μόνο 40 ημέρες αρχίζοντας από τη 16 Ιανουαρίου 2008.

Η σελίδα του Stu's μεταγλωττίζει μια λίστα από μεγάλους αριθμούς (πάνω από 1 δισ. ή 1.073.741.824).

Το τελευταίο ρεκόρ σε υπερυπολογιστή είναι 1.241.100.000.000 ψηφία από τον Νοέμβριο του 2002 από το εργαστήριο Yasumasa Kanada του Πανεπιστημίου του Τόκιο.

(Πηγή/Source: http://el.wikipedia.org/)

Ανεπιστρεπτί tzampa.gr - Η μόνη αλήθεια

2010-03-14T11:30:00.002+02:00

Από το ΒΗΜΑ και την Λώρη Κέζα

Oι 850.000 επισκέπτες του www.gamato.info κινδυνεύουν. Σύμφωνα με τον νόμο δύναται να ασκηθούν διώξεις εναντίον τους. Οποιος κατέβασε έστω και ένα τραγουδάκι στον υπολογιστή του μπορεί να βρεθεί στο στόχαστρο των εισαγγελικών αρχών. Κλέφτης δεν είναι μόνο ο διαχειριστής μιας ιστοσελίδας που διακινεί ταινίες, μουσική, λογισμικό χωρίς την άδεια των δημιουργών, κλέφτης είναι και όποιος έκανε το σχεδόν αθώο κλικ για να αποκτήσει δωρεάν κάποιο προϊόν που κανονικά πωλείται. Ας περιγράψουμε όμως το έγκλημα, για όσους τυχόν δεν κατέχουν την τέχνη της τζαμπατζοσύνης. Ενας έξυπνος τύπος και η παρέα του στήνουν μια ιστοσελίδα από την οποία διαθέτουν ό,τι ψηφιακό τραβάει η ψυχή μας. Θέλουμε να δούμε τα Οσκαρ προτού βγουν στο σινεμά; Τα έχουμε. Θέλουμε το ολόφρεσκο CD της Εϊμι Μακ Ντόναλντ; Το έχουμε. Ο διαχειριστής της ιστοσελίδας τα κερνάει. Πλην όμως πρόκειται για ξένα κόλλυβα. Δεν έχει καμία κολεγιά με τους δημιουργούς, δεν υπάρχει συμφωνητικό, απλά υφαρπάζει τα δημιουργήματα για να τα διαθέσει αφιλοκερδώς στον πλανήτη όλο.

O έξυπνος διαχειριστής από τη μύτη πιάνεται. Για τη λειτουργία του gamato.info συνελήφθησαν έξι άτομα στην Αθήνα, στη Λάρισα, στην Πέλλα και στη Θεσσαλονίκη, με την κατηγορία της παράβασης του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ασχολήθηκε με την υπόθεση ύστερα από μήνυση της Εταιρείας Προστασίας Οπτικοακουστικών Εργων. Υπολογίζεται ότι στα επτά χρόνια λειτουργίας της συγκεκριμένης ιστοσελίδας χάθηκαν πνευματικά δικαιώματα αξίας 1 δισ. ευρώ. Μία υποσημείωση:

Δεν μιλάμε για τους Ρομπέν των ψηφιακών δασών αλλά για επιτήδειους που σφετερίζονται ξένο κόπο, και μάλιστα εισπράττουν έσοδα από διαφημιζομένους στην ιστοσελίδα τους. Ταυτόχρονα κλέβουν και την Εφορία, αλλά τούτο δεν είναι του παρόντος.

Δεν χρειάζεται καμιά βαθυστόχαστη ανάλυση για τη δημοτικότητα τέτοιων ιστοσελίδων. Είναι συναρπαστικό να βρίσκεις τα πάντα μέσα από το κομπιού τερ: παλιές ηχογραφήσεις, σπάνια βίντεο, ακριβά παιχνίδια, σίριαλ της καλωδιακής.

Γίνεται ακόμη πιο συναρπαστικό να χαρίζονται τα καλούδια. Στον αντίποδα, οι εταιρείες παραγωγής κάνουν τα πάντα για να μπουν στο μάτι των απλών ανθρώπων, κάνουν τα πάντα για να προκαλέσουν την κλοπή. Πωλούν σε αδικαιολόγητα υψηλές τιμές: τα CD δεν είναι πανάκριβα λόγω των πνευματικών δικαιωμάτων αλλά λόγω της απληστίας των παραγωγών. Το ίδιο ισχύει και για τις ταινίες: τα DVD αλλά και το εισιτήριο είναι πολύ ακριβά σε συνάρτηση με τη μαζικότητα. Επιπλέον τα μεροκάματα των καλλιτεχνών είναι παλαβά. Ποιος θα λυπηθεί τους U2 που το 2009 είχαν κέρδη 108 εκατ. δολάρια; Ποιος θα συμπαρασταθεί στον Στίβεν Σπίλμπεργκ με κέρδη 80 εκατ. δολάρια τον χρόνο; Ποιος θα σκεφτεί ότι αδικεί την Εμα Γουάτσον που είναι 19 χρόνων και κάνει ετήσια σούμα 30 εκατ.

απλά και μόνο επειδή έπαιξε στις ταινίες «Χάρι Πότερ»; Και για τον Μπιλ Γκέιτς με την περιουσία των 53 δισ. δολαρίων, τι να πούμε, ότι θα είχε τα διπλά αν οι χρήστες δεν αντέγραφαν τη δουλειά του; Εκεί ίσως βρίσκεται η εξήγηση της πειρατείας: όσοι αποδέχονται τα κλοπιμαία νιώθουν να απαλλοτριώνουν όλους αυτούς τους στουμπωμένους με χρήματα.

Παρά τα δικαιολογητικά, η κλοπή παραμένει κλοπή. Πέρα όμως τις ηθικές αναστολές, οι συνθήκες είναι μη αναστρέψιμες. Οι 850.000 επισκέπτες του gamato.info θα κυκλοφορούν πεινασμένοι στο Διαδίκτυο ώσπου να βρουν άλλον πάροχο. Θα τον βρουν, αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Θα βρεθούν και ο άνθρωπος και ο τρόπος για να διακινούνται τζάμπα όλα αυτά. Είτε το εγκρίνουμε είτε όχι, έχει συντελεστεί μια επανάσταση, με τους εξεγερμένους να αρνούνται να πληρώσουν. Η τεχνολογία είναι με το μέρος τους. Πληθυσμιακά υπερτερούν. Οσο κι αν τους κυνηγήσει ο εισαγγελέας, έχουν βάλει τη διακίνηση της τέχνης σε μιαν άλλη ρότα, ανεπιστρεπτί. Και για όσους κινδυνολογούν λέγοντας ότι θα καταστραφεί η μουσική και κινηματογραφική βιομηχανία με τέτοιες πρακτικές, υπάρχει απάντηση: η βιομηχανία ίσως καταρρεύσει, η τέχνη ποτέ.

Πηγή: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=319905&dt=13/03/2010#ixzz0i8qmx56K

Λίνα Νικολακοπούλου

2010-03-11T20:24:00.002+02:00

Πηγή: http://www.topontiki.gr/

Συνέντευξη στη Ναταλί Χατζηαντωνίου

Συχνά όταν επιστρέφει στο σπίτι της βάζει ένα dvd και βλέπει μόνο θάλασσα. «Έτσι ξεκουράζομαι», εξηγεί η δημιουργός που με τους στίχους της απενοχοποίησε τις ατομικές ιδιαιτερότητες, το συναίσθημα, ακόμα και το δικαίωμα στη μοναξιά. Σ’ ένα χρόνο θα συμπληρώσει τριάντα χρόνια παρουσίας στο τραγούδι. Αλλά εν τω μεταξύ γιορτάζει τα 40ά γενέθλια του Zoom και το αειθαλές του ποιητικού λόγου. Στο Zoom, αναλαμβάνοντας η ίδια τον φετινό του προγραμματισμό, έβαλε στοίχημα να ξανακάνει την ιστορική μπουάτ στέκι. Μ’ ένα σταθερό σχήμα (Μελίνα Τανάγρη και Τρίφωνο) για τα Παρασκευοσάββατα, καθιέρωσε τις Δευτέρες των Φιλοξενουμένων –καλώντας κάθε φορά καλλιτέχνες που είχαν περάσει από τον χώρο ή και άλλους που του ταιριάζουν– και τις Τετάρτες των Ποιητών, διοργανώνοντας μικρά αφιερώματα σε μεγάλους ποιητές. Ταυτόχρονα, επιμελήθηκε ένα πρόγραμμα στο Altera Pars, που μπορεί να ολοκληρώθηκε ήδη αλλά άφησε πίσω του έναν «αυτόπτη μάρτυρα»: Το cd «Φ Χρυσός Λόγος» περιλαμβάνει το μουσικό απόσταγμα της παράστασης που έστησε η Νικολακοπούλου με το συγκρότημα Άνεμος. Τους Κώστα Χατζόπουλο και Κατερίνα Νιτσοπούλου δηλαδή, που μελοποίησαν δεκαοκτώ ποιήματα (των Κικής Δημουλά, Αντρέα Εμπειρίκου, Λίνας Νικολακοπούλου, Βασιλικής Νικοπούλου, Τζαλαλαντίν Ρουμί, Γιώργου Σκούρτη, Ντίλαν Τόμας) και τα παρουσίασαν με τη συμβολή, εκτός των άλλων, και μιας μεγάλης βίντεο-οθόνης, στην οποία προβαλλόταν η εικαστική γραφή του Γιώργου Ξένου.

Φέτος προσπαθείτε να υπερασπιστείτε το δικαίωμα της ποίησης να υπάρχει.

Λ.Ν.: Υπάρχει μια αναθέρμανση ενδιαφέροντος για την ποιητική πλευρά της καθημερινότητας. Είναι φυσικό μετά από τόσο άδειασμα. Όταν αδυνατίζει το συλλογικό αίσθημα, αλλά εμείς έχουμε την επιθυμία να γίνουμε δυνατότεροι από τους κακούς οιωνούς, το πιο δωρεάν κεφάλαιο που διαθέτουμε είναι οι φωνές όσων μίλησαν με αγάπη για τον άνθρωπο. Γι’ αυτό πάντα σε περιόδους που ο κόσμος είχε αγωνία και αμφιβολία κατέφευγε στην ποίηση. Κι αυτό γινόταν με πρωτοβουλία καλλιτεχνών κι από άλλους χώρους.

Σαφώς περνάμε μια δύσκολη περίοδο. Κάποτε όμως τα προβλήματα δημιουργούσαν καλλιτεχνικές συσπειρώσεις και παρέες, ενώ τώρα πια φέρνουν κυρίως εσωστρέφεια.

Λ.Ν.: Στους καιρούς του φόβου ή της αφυδατωμένης πραγματικότητας δεν υπάρχει χαρά ούτε στην οικογένεια των καλλιτεχνών. Υπάρχει αγωνία κι εγωισμός. Καθένας κοιτάει να σταθεροποιήσει τον εαυτό του. Κι έτσι, ενώ κάποιοι μεταξύ τους κάτι μπορεί να λένε μυστικά, όλοι μαζί φοβούνται. Σαν να περιμένουμε κάποιον να ξεκινήσει και μετά να τον ακολουθήσουμε. Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι λειτουργούν ακόμα καλλιτεχνικά και βγάζουν ωραία πράγματα. Άρα δεν έχει στερέψει το πηγάδι.

Πάντως και το τραγούδι, ενώ παλαιότερα τα κοινωνικά προβλήματα του έδιναν ακόμα μεγαλύτερο λόγο ύπαρξης, τώρα γίνεται όλο και πιο μονοδιάστατο.

Λ.Ν.: Κάποτε υπήρχε ένας ιδεολογικός δρόμος. Όταν λ.χ. ήμουν φοιτήτρια ο ιδεολογικός ορίζοντας ήταν νόμιμος και ο πολιτικός δρόμος παρών. Αυτά όμως, για κάποιο λόγο που μας υπερβαίνει, τελείωσαν. Ο κύκλος της σχεδίας που μας έβγαζε στα ανοιχτά έκλεισε. Μοιάζει δηλαδή σαν να γίνεται ένα παιχνίδι μέσα στο οποίο ο ιδεολόγος δεν μπορεί πια να μπει. Φυσικά μπορεί να πιέσει ρεαλιστικά ο πολίτης, να αρνηθεί κάποια μέτρα, να κατεβεί στο δρόμο. Αλλά αυτό δεν είναι ικανό να εμπνεύσει έναν νέο άνθρωπο να δημιουργήσει.

Κι όμως δημιουργούν κατά κανόνα ρυθμικά κομμάτια σε αγγλόφωνο στίχο.

Λ.Ν.: Οι νέοι φαίνεται να έχουν απογοητευθεί από την πολιτική. Κι επειδή δεν υπάρχει πια και ρομαντισμός κανείς δεν τον χρησιμοποιεί ως βήμα. Πρέπει να βρεθεί μια καινούργια ισχυρή αιτία που να καλεί τον ανθρώπινο ψυχισμό στη διεκδίκηση αυτής καθεαυτής της ζωής κι όχι μόνο του μεροκάματου και της ασφάλειας για τα γεράματα. Μέχρι να ’ρθεί στην επιφάνεια αυτό το δικαίωμα των νέων να αρθρώσουν τον λόγο τους, η αγγλική γλώσσα κι ένας παγκόσμιος ρυθμός είναι σαν φόρμα πιο ταιριαστά. Αφού υπάρχει ήδη τόσος θόρυβος, θορυβώδες πρέπει να είναι και το σήμα των νέων για να ακουστεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι όσα παιδιά αρθρώνουν τέτοιο λόγο δεν ξέρουν τι λένε. Αντίθετα.

Τα νέα παιδιά ψάχνουν τον τρόπο τους. Και η γενιά σας στέκει αμήχανη. Γιατί;

Λ.Ν.: Απ’ ό,τι καταλαβαίνω εμπειρικά, φταίει ότι κανείς δεν παίρνει πρωτοβουλία, όταν η αφορμή δεν δίνεται από ένα τραγικό γεγονός. Για την υπόθεση του Οτσαλάν, π.χ., είχαμε μαζευτεί αυθόρμητα τριάντα άνθρωποι. Διαφορετικά, για να υπάρξει αποτέλεσμα, καθένας κάπως πρέπει να εξομολογείται ό,τι σκέφτεται μόνος του, στο σπίτι του. Όταν όμως κανείς δεν μιλάει και καθένας καταναλώνει τη μέρα για να τρέξει στις δουλειές του, τότε πώς να συνδυαστούμε;

Είναι παράδοξο να μιλάμε για συσπείρωση και μαζικότητα με την πρώτη στιχουργό που πάλεψε για το αντίθετο, για να δώσει φωνή στην ατομική ιδιαιτερότητα.

Λ.Ν.: Τότε μιλάγαμε για τη διεκδίκηση ενός δικαιώματος. Αλλά επειδή είχε ωριμάσει ο καιρός το αίτημα δεν ήταν και τόσο αδιαπέραστο. Με το που δημοσιοποιούσες ένα έργο έβλεπες αμέσως την αποδοχή, πράγμα που σήμαινε ότι το κοινό ήταν έτοιμο. Ενώ τώρα είναι δυσκολότερο να δημιουργηθεί ό,τι λέμε κοινό αίσθημα.

Στην εποχή μας όμως έχουμε φτάσει πια στο σημείο να αντιμετωπίζουμε την ατομική ιδιαιτερότητα σαν αυταξία.

Λ.Ν.: Δεν είναι αυτό. Η όρεξη και το «θέλω» έχουν σβηστεί, σαν τις παλιές κασέτες που μετά από λίγο καιρό έλιωναν και δεν έπαιζαν. Αυτή τη στιγμή θέλει κόπο για να καταλάβεις εάν και γιατί θέλεις να πας κάπου. Εκτός από τους ανθρώπους που είναι πολύ αγαπητοί και τόσο αναγνωρίσιμοι ώστε να λέμε «πάμε εκεί να δούμε τον τάδε», οι επιλογές που μένουν στους υπόλοιπους, τους λιγότερο γνωστούς καλλιτέχνες, φαίνεται σαν να τους ωθούν ή να γίνουν πρώτοι ή διαφορετικά να πάψουν να υπάρχουν. Η εποχή είναι δηλαδή ή του ύψους ή του βάθους. Η μεσαία περιοχή έχει δυσκολία. Όμως κι αυτή, όπως κι η μεσαία τάξη, εκπροσωπεί μια απαραίτητη διαστρωμάτωση.

Πολιτικά μπορεί να εκφραστεί η ομάδα που πλήττεται περισσότερο;

Λ.Ν.: Τέτοιος πολιτικός λόγος θα παρουσιαστεί εάν αυτή η ομάδα καταφέρει να αρθρώσει γενικώς λόγο. Για την ώρα είμαστε εγκλωβισμένοι σε όσα κόμματα είναι στη Βουλή, κάτι μεγαθήρια που έχουν μηχανισμούς. Το ίδιο όμως συμβαίνει και στην ψυχαγωγία. Όλοι οι άλλοι πρέπει να ωριμάσουν και να γίνουν εύρωστες φωνές. Τότε θα δημιουργηθεί κι ο πολιτικός τους λόγος και το δικαίωμα στη δημοκρατία και την πολυφωνία.

Κι όσο αυτό δεν γίνεται;

Λ.Ν.: Θα ’χουμε τις ίδιες αγκυλώσεις. Θα πηγαίνουμε στα Αριστερά γι’ αυτή τη διεκδίκηση, στο ΠΑΣΟΚ για κάποια άλλη, στη Δεξιά για άλλη. Γιατί πάλι στα ίδια σπίτια κατοικούν οι ιδέες. Έτσι δεν κάνουμε τίποτα. Δεν θα βιαστώ όμως να πω κι ότι τέλειωσε το πολιτικό παιχνίδι, γιατί ποτέ δεν ξέρουμε τις ανατροπές.

Κι οι νέοι φαίνεται να ξέρουν τι δεν θέλουν από το παλιό σύστημα, αλλά να μην ξέρουν τι θέλουν.

Λ.Ν.: Νομίζω ότι θέλουν το δικαίωμα να ονειρεύονται και να μην τους λογοκρίνουν το όνειρο. Θέλουν το δικαίωμα να δουν αλλιώτικα το θέμα «ζωή». Αλλά εν τω μεταξύ, τους κάνουν πλύση εγκεφάλου: «πρέπει να πάρεις πτυχία, να μιλάς πέντε γλώσσες…», ενώ ήδη αυτά έχουν ματαιωθεί. Τελικά, οι νέοι δεν μπορούν να καθρεφτίσουν το πρόσωπό τους σε ό,τι υπάρχει. Αλλά διεκδικούν την τεχνολογία ή το δικαίωμά τους να κάθονται στη λιακάδα και θέλουν και να ανταμειφθούν αξιακά, επειδή είναι μια γενιά πιο ευαίσθητη και τρυφερή από τις προηγούμενες.

Είναι η νέα γενιά πιο τρυφερή;

Λ.Ν.: Είναι με τον τρόπο της. Επειδή όμως έχει δει πιο σκούρα την πραγματικότητα διαλέγει να είναι τα «θέλω» της απλούστερα. Θέλουν να ζήσουν, να μη φοβούνται ότι δεν θα βρουν δουλειά, ότι δεν θα ’χουν χώρους να περπατήσουν. Αλλά κι αυτά τα απλά «θέλω» χρειάζονται εμπνευσμένες πράξεις. Να μην περιμένουν δηλαδή οι νέοι ότι κάτι θα γίνει, κάποιος θα τους ακούσει. Δεν ακούει κανείς.

Ήσασταν κατεξοχήν ο άνθρωπος που απενοχοποίησε το προσωπικό συναίσθημα. Είχε κόστος αυτό;

Λ.Ν.: Δεν νομίζω.

Κι όμως, έχω ακούσει ανθρώπους να λένε ότι «δεν μπορώ τα μελό της Νικολακοπούλου».

Λ.Ν.: Και τι με νοιάζει εμένα; Δεν με πειράζει• και μάλιστα εύχομαι σ’ αυτούς που έχουν την άλλη ματιά να με πάρουν κι εμένα μια μέρα από το χέρι και να μου πουν «έλα, βρε παιδί μου, κι από δω, να δεις τι ωραία που είναι». Εγώ είμαι ανοιχτή. Και χαίρομαι με όποιον ήρθε κι είπε με άλλο τρόπο τα πράγματα ωραία. Χάρηκα που ήρθε, λ.χ., ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ένας δημιουργός που έχει πράγματα να πει. ΄Η χάρηκα που ήρθε μια προσωπικότητα όπως η Μάρθα Φριντζήλα, με τόση ευρωστία μέσα της. Θα πάω και προς τα εκεί. Φυσικό είναι καθένας μας κάποιους ανθρώπους να στεγάζει και κάποιους να τους αφήνει αδιάφορους ή εχθρικούς. Εγώ, όμως, επειδή έχουν περάσει χρόνια, έχω και μια άλλη επαλήθευση, το χαμόγελο των ανθρώπων που μου λένε «καλημέρα» στο δρόμο. Κάτι πήραν από μένα. Άρα, αυτό που έχω υπάρξει δεν είναι ένα κενοτάφιο. Είναι γεμάτο ζωή.

Πόσο τρομαχτικό είναι να μπορείς να κάνεις τον άλλο να κλάψει; Και τι εξουσία είναι να μπορείς να τον κάνεις να πάψει να κλαίει;

Λ.Ν.: Ο καθένας μας το έχει γευτεί αυτό μες στις παρέες του, όταν μπορεί να πει σε ένα φίλο «σώπα, βρε, θα περάσει κι αυτό». Το ίδιο συμβαίνει. Απλώς εγώ ξαναγίνομαι η έφηβη που υπήρξα, γιατί ό,τι κατάφερε ο λόγος μου τα ’χα καταφέρει και σαν παιδί, όταν πήγαινα να φέρω με προθυμία ένα ποτήρι νερό ή έλεγα ένα ανέκδοτο κι άλλαζε το κλίμα. Ήταν εξαρχής η στάση μου στη ζωή.

Τολμούσατε να εκτεθείτε;

Λ.Ν.: Βέβαια. Τολμούσα να χορέψω δημόσια, να πω ποιήματα στις γιορτές, να κλάψω δυνατά, να διεκδικήσω το δικαίωμά μου να βγω έξω μια ώρα που δεν έπρεπε. Δεν περίμενα βέβαια ότι τα ίδια θα τα κατάφερνα και μέσα από τα τραγούδια. Γι’ αυτό έχω πάρει πολλή χαρά, όταν άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών μου λένε «με αυτό το τραγούδι ακόμα γλεντάμε» ή «ακόμα κλαίμε». Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τα παλιά μου. Τέσσερα ζευγάρια παντρεύτηκαν πρόσφατα με το «Να μ’ αγαπάς» από το Τρίφωνο!

Πώς γράφετε; Σε πολλά τραγούδια σας αφορμή μοιάζει να δίνει μια εικόνα, ένα αντικείμενο. Αυτό πώς σας επισκέπτεται;

Λ.Ν.: Όταν πηγαίνεις γυρεύοντας θα το δεις και το αντικείμενο και την εικόνα. Κι εγώ καταλαβαίνω ότι έχω πια τη ματιά του ανθρώπου που πέρασε πολλές αγωνίες, αλλά συνεχίζει να είναι ψυχικά και πνευματικά εύρωστος, ξέροντας τώρα πια πώς να αφήσει τη λύπη να περάσει από μέσα του, όπως έλεγε ο Λειβαδίτης νομίζω, «είμαι τόσο λυπημένος που μπορεί να περάσει από μέσα μου ένα σμήνος πουλιά». Όταν μου συμβαίνει μένω ήρεμη. Κι ύστερα γράφω ή μάλλον αφήνομαι να «ζωγραφίσω» με μια ματιά που έχει περισσότερη αγάπη.

Τα τραγούδια που μας έκαναν να κλάψουμε τα γράψατε κι εσείς κλαίγοντας;

Λ.Ν.: Τα περισσότερα ναι. Αν και αυτό που ’χω καταλάβει είναι ότι δεν στεκόμουν ποτέ να δω τον γκρεμό. Έγραφα κοιτώντας συνήθως προς το μέρος της στεριάς. Φαίνεται πως αυτό το οριστικό του «γκρεμού» δεν το ήθελα όταν ήμουν νέα. Και τώρα πια δεν ξέρω αν θα καταφέρω με νηφαλιότητα ή με παραχώρηση να το βάλω μέσα στον λόγο μου.

Γιατί να θέλετε να βάλετε τον «γκρεμό» στο λόγο σας;

Λ.Ν.: Γιατί είναι κι αυτό ένα σύνορο, ώστε να μην είναι κανείς πάντα αισιόδοξος χωρίς να κατανοεί ότι ο βυθός είναι από κάτω.

Με τον λόγο σας χρίσατε ηρωίδες απλές γυναίκες, σε μια εποχή που δεν συνηθιζόταν αυτό.

Λ.Ν.: Στο τραγούδι πράγματι δεν ήταν εύκολο. Καθαρό γυναικείο λόγο έφεραν η Αφροδίτη Μάνου, η Χαρούλα Αλεξίου, η Μαριαννίνα Κριεζή. Σιγά σιγά βγήκαν κι άλλες γυναίκες που μιλούσαν. Ήταν μάλλον θέμα συγχρονισμού.

Εσείς όμως δώσατε λόγο και στη νοικοκυρά που σιδερώνει.

Λ.Ν.: Το έκανα με απλότητα. Το πέρασα ήσυχα ως μια γυναικεία αξία της καθημερινότητας. Κι έτσι κάτι που το ξέρουμε όλοι στο σπίτι μας πήρε την αξία του και ίσως την ποιητική του διάσταση.

Τη σημερινή γυναίκα πώς τη βλέπετε;

Λ.Ν.: Απορώ πώς τα καταφέρνουν γυναίκες που εργάζονται κι έχουν παιδιά. Τις βλέπω στο μετρό να κρατάνε τα παιδιά τους απ’ το χέρι κουρασμένες... Σκέφτομαι όλα αυτά τα έξοδα, το κουράγιο τους. Καταλαβαίνω, βέβαια, πως όταν σου χαμογελάει το παιδί σου είναι όλα καινούργια.

Σας έλειψε ο ρόλος της μητρότητας;

Λ.Ν.: Δεν πρόλαβα. Ακολούθησα έναν εαυτό που είχε πάρα πολλά όνειρα κι ήθελε πολλά να γίνουν πραγματικότητα. Κάποια στιγμή πέρασα από την επίγνωση ότι το τρένο δεν έχει επιστροφή κι αναρωτήθηκα. Είναι όμως σαφές ότι εγώ ήμουν το παιδί μου, που το μεγάλωσα. Μέσα μου ήμουν μικρή, ήθελα το ένα, ήθελα το άλλο και δεν ήμουν σε θέση απ’ ό,τι ήθελα κάτι να εκχωρήσω για να φέρω στον κόσμο μια άλλη ζωή.

Ήσασταν κόρη στρατιωτικού. Πώς ακολουθήσατε τον μποέμ δρόμο της τέχνης;

Λ.Ν.: Με ισορροπία. Ο πατέρας μου ήταν μέσα του πολύ μπροστά. Δεν ήθελε να επιβάλλει κανένα φόβο. Κι αφού έβλεπε ότι δεν φοβόμουν δεν ήθελε να μου κόψει αυτή τη δύναμη. Όταν στα είκοσι του είπα ότι θα φύγω απ’ το σπίτι, ενώ πίστευα ότι θα γίνει μάχη, εκείνος μου είπε «πήγαινε, αρκεί να είσαι σε θέση να πατήσεις στα πόδια σου». Ήταν το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε να μου κάνει. Τον τίμησα όμως. Γιατί έκτοτε θεώρησα ότι την ελευθερία μου του τη χρωστάω.

Και η μητέρα σας;

Λ.Ν.: Ήταν ένας άνθρωπος πολύ λεπτός πνευματικά. Μια προσωπικότητα αξιαγάπητη, που ενέπνευσε και πολλούς άλλους, τους μαθητές της να μάθουν γράμματα, τα παιδιά, που μετά έγιναν γονείς, να φέρονται στα παιδιά τους καλά. Έσπειρε καλό σπόρο. Το είδα. Όπως είδα και πώς κρατούσε απόσταση από οτιδήποτε ευτελές. Είχε ένα ξεκάθαρο γούστο, τόσο που εγώ μπροστά της ήμουν σαν Ινδιάνα.

Γυρίζω την πλάτη μου...

2010-03-01T19:45:00.003+02:00

Αλκίνοος Ιωαννίδης

...στην απαγόρευση του ονείρου, στο τραγούδι που δεν έχει προορισμό την ψυχή του ακροατή αλλά το πορτοφόλι του, στην εκμετάλλευση, στη σκλαβιά του προκαθορισμένου σαχλού τίποτα, σε αυτό που ακούω συχνά σε σχέση με τις απαιτήσεις της δισκογραφίας και δεν καταλαβαίνω τι εννοεί το "φρέσκος ήχος". Στις ταμπέλες και στις διαχωριστικές γραμμές.

Ελευθερία Αρβανιτάκη

...στο ρατσισμό, στο φανατισμό, στην απληστία, στο μισογυνισμό, στην ευκαιριακή νοοτροπία, στην εξουσιαστική συμπεριφορά.

Σωκράτης Μάλαμας

...στην ομογενοποίηση μέσα απ' την τηλεόραση που οδηγεί στο μαντρί με τα πρόβατα, στα καλούπια που δεν μας αφήνουν να δούμε το μεγαλείο της ομορφιάς και της διαφορετικότητας. Στην ασυνεννοησία και στους φόβους, στους πολιτισμικούς μύθους, στα όρια που χτίζονται κάθε στιγμή από τους αρχιεργάτες της πραγματικότητας. Γυρίζω την πλάτη μου στην ανάγκη να είμαι αποδεκτός από όλους, στην πλεονεξία, στην απληστία, στη δειλία, στην κοινοτοπία, στην εγωπάθεια και σε χιλιάδες άλλα πράγματα που μας κρατάνε μακριά από την ουσία και στην οποία, ίσως, ο καθένας θέλει να γυρίσει την πλάτη, αλλά δεν τα καταφέρνει πάντα.

Θάνος Μικρούτσικος

Γυρίζω την πλάτη μου σε όλους - πολιτικούς και δημοσιογράφους - όσους κολακεύουν το λαό και του δημιουργούν ευτελείς συνήθειες και χαμηλό γούστο. ΣΤΟΥΣ ΛΑΪΚΙΣΤΕΣ ΔΗΛΑΔΗ. Γυρίζω την πλάτη μου σε όλους τους συναδέλφους μου που δε λένε καμία καλη κουβέντα για τους νεότερους. ΤΙΣ ΓΕΡΟΝΤΟΚΟΡΕΣ ΔΗΛΑΔΗ. Γυρίζω την πλάτη μου σε όλους τους εν ζωή φασίστες. ΣΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΑΣ ΔΗΛΑΔΗ.

Χρήστος Θηβαίος

...στο νιου λαιφ σταιλ της ελληνικής τηλεόρασης, που τρέφει με μία αναιδή χαζοχαρούμενη νοοτροπία το νεοέλληνα, ο οποίος νομίζει πως είναι ο πιο τσαμπουκάς όλου του κόσμου, από τον καναπέ του και από το πρώτο τραπέζι πίστα. Γυρίζω την πλάτη μου σε αυτούς που δημιουργούν με τα πρότυπά τους τις τέλειες συνθήκες για να μη θέλουν πια τα παιδιά μας να μοιάσουν στο Σεφέρη, στον Παναγούλη, στον Καραισκάκη, στον Ξυλούρη, στον Ταμπάκο, στον Ελύτη αλλά σε κάθε φλώρο που νομίζει ότι είναι σταρ μέσα από τις ακαδημίες των καναλιών με κακή μουσική, ανύπαρκτο λόγο και μαστροπούς παραγωγούς που θέλουν πάνω από όλα να προάγουν τον εαυτό τους. Γυρίζω την πλάτη μου στους πολιτικούς που μας αποκρύπτουν τα οικολογικά έγκληματα, σε όλους αυτούς που βοηθούν στα "ατυχήματα" και στα "δυστυχήματα" πάσης φύσεως. Δεν γυρίζω την πλάτη μου στο μέλλον και ανοίγω την αγκαλιά μου στους έξυπνους αλήτες που θα γράψουν αριστουργήματα να τα προσκυνήσω.

(Πηγή: Μουσικό περιοδικό "ΔΙΦΩΝΟ")

Έρχονται δύσκολες μέρες... Να το θυμάσαι...

2010-02-06T23:30:00.007+02:00

Δεν ξέρω γιατί νιώθω έτσι κάθε μέρα...

Και έχω αρχίσει και ανησυχώ.

Η ελπίδα και το όνειρο είναι πιστεύω ό,τι πολυτιμότερο μπορεί να έχει ένας άνθρωπος στη ζωή του. Λίγα πράγματα είναι που σου χαρίζουν αυτό το "νόημα της ζωής", αυτό το χρώμα και σου δίνουν το έναυσμα να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι. Να συνεχίσεις να υπάρχεις.

Όλοι μας φτάνουμε κάποια στιγμή στο σταυροδρόμι μας. Εκεί διαλέγουμε και επιλέγουμε. Απορρίπτουμε και "αγκαλιάζουμε". Βέβαια όταν λέω όλοι εννοώ αυτοί που έχουμε και κάποια επίγνωση.

Δεν έχει κάθε μέρα λιακάδα. Το ξέρω. Όμως πρέπει να μάθεις να ζεις και με το κρύο, τη συννεφιά και τη βροχή. Πρέπει να μάθεις να ανακαλύπτεις την ομορφιά που έχει η κάθε δυσκολία στη ζωή σου. Ίσως και να είναι αυτή που σε κρατάει ζωντανό.

Κανείς δεν είναι τέλειος. Το ξέρεις. Κάθε άνθρωπος σίγουρα έχει κάτι να προσφέρει, έστω και στο βάθος της άδυτης ψυχής του.

Γιατί όμως; Γιατί νιώθω έτσι;... Μήπως κάποιος ξέχασε να μας κρατήσει μία θέση στο λεωφορείο στο δρόμο για το όνειρο; Μήπως χάθηκε το φως στην άκρη του τούνελ; Μήπως έδυσε ο ήλιος γρηγορότερα κι ας είναι καλοκαίρι;

Δεν ξέρω...

Κάτι όμως μου λέει συνέχισε.

Η νύχτα είναι δύσκολη... Είναι όμως όμορφη. Έχεις το φως του φεγγαριού, το φως της ελπίδας. Και αυτό το φως θα αγγίζει το όνειρο σου και θα σου λέει: "Θα είμαι δίπλα σου μέχρι το άλλο πρωϊ..."

Νατάσσα Μποφίλιου από τα παλιά...

2010-01-28T19:25:00.003+02:00

Κρυψου

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Κώστας Τσίρκας
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου

Μέτραγα ανάποδα διακόσια
Να χεις πάντα χρόνο να κρυφτείς...
Μέτραγα κι ας μου χες κάνει τόσα
Για να βγαίνεις πάντα νικητής...

Μέτραγα τα βράδια που αργούσες
Μέχρι να 'ρθεις είχα κοιμηθεί
Κι αν καμιά φορά δε μου γυρνούσες
Έλεγα απλά έχεις κρυφτεί

Κρύψου για να μη σ' ανακαλύψω
Κρύψου μη σε δω να μ' αγνοείς
Κρύψου να μπορώ να εξηγήσω
Που 'φυγες και δε θα ξαναρθείς...
Θα σε βρω...

Μ' αν θέλεις, κρύψου...

Μέτραγα ανάποδα για χρόνια
Κι έφτασα μια μέρα στο μηδέν
Σ' έχασα και δείξε μου συμπόνια
Που σουνα για πάντα κι όμως δεν...

Κρύψου για να μη σ' ανακαλύψω
Κρύψου μη σε δω να μ' αγνοείς
Κρύψου να μπορώ να εξηγήσω
Που 'φυγες και δε θα ξαναρθείς...

Valentina Lisitsa Plays Beethoven

2010-01-21T11:21:00.006+02:00

Και να που η αγαπημένη Valentina επιστρέφει με καινούργια βιντεοσκόπηση από την ηχογράφηση του κύκλου Beethoven στο Hannover της Γερμανίας, το Δεκέμβριο του περασμένου χρόνου. Εκπληκτική όπως πάντα ακόμη και στην ερμηνεία του Beethoven, που απέχει αρκετά από το δικό της στυλ που είχε ακολουθήσει εδώ και αρκετό καιρό. Σημειώνω επίσης ότι στο συγκεκριμένο χώρο είχε γίνει και ηχογράφηση του ίδιου κύκλου αλλά πολύ παλιότερα από τον, αξιομνημόνευτο για την ερμηνεία του στα κομμάτια του Beethoven, Wilhelm Kempff. Το συγκεκριμένο βίντεο αφορά και τα τρία μέρη από την πασήγνωστη Σονάτα του Σεληνόφωτος.

Follow me on Twitter!

2010-01-20T12:34:00.001+02:00

Νατάσα Μποφίλιου

2010-01-02T19:51:00.000+02:00

Της Τασούλας Επτακοίλη
Πορτρέτο: Γιάννης Λεφάκης, Φωτογραφία: Ελισάβετ Μωρά
Πηγή: Ιστοτόπος της Καθημερινής http://www.kathimerini.gr

Πολλοί την αποκαλούν «φωνή της δεκαετίας». Τραγουδάει με μαγκιά αλλά και τρυφερότητα, δίνεται με πάθος σ' αυτό που κάνει και δεν μασάει τα λόγια της - πολλές φορές μέχρι παρεξηγήσεως, όπως ομολογεί. «Ολες οι κριτικές που έχουν γραφτεί για μένα -κυρίως οι χειρότερες- έχουν πιάσει τόπο. Αλλά τα έχω καλά με τον εαυτό μου και πιστεύω στις δυνατότητές μου. Είναι κακό αυτό; Πρέπει να θεωρηθεί αλαζονεία; Πατάω στη σκηνή με τα πόδια τα δικά μου - όχι με δεκανίκια. Ξέρω τις αδυναμίες μου και μένω γειωμένη. Η ζωή μου είναι ένα δώρο και θέλω να το χαρώ...»

Το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά μιας αθηναϊκής μεσοαστικής οικογένειας, η Νατάσα Μποφίλιου έζησε σε ένα περιβάλλον στοργικό, προστατευμένο αλλά και... ψαγμένο. «Μεγαλώσαμε με Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, πολιτικό τραγούδι και λαϊκή μουσική. Οι γονείς μου είναι παιδιά της Μεταπολίτευσης· ανήσυχοι -πώς να σ' το πω;- και μέσα σε όλα!» Στα χνάρια τους και η κόρη τους: μέσα σε όλα. Από τη μια στη σκηνή και στο στούντιο κι από την άλλη στις διαδηλώσεις και στα αμφιθέατρα, για το πτυχίο του τμήματος Πολιτικών Επιστημών της Νομικής. Από το 2003 που τη γνωρίσαμε, μέσα από τη Δεύτερη Ακρόαση της Μικρής Αρκτου, μέχρι σήμερα η 26χρονη Νατάσα έχει καταφέρει να αντισταθεί στις ευκολίες και να μείνει πιστή σε μια παρέα, φιλική και καλλιτεχνική, μέσα από την οποία μπορεί να εκφράζεται: στους δύο συνοδοιπόρους της, τον συνθέτη Θέμη Καραμουρατίδη και τον στιχουργό Γεράσιμο Ευαγγελάτο. Τους δημιουργούς των τραγουδιών της, τους δικούς της ανθρώπους...

Οι σπουδές σου έμειναν για λίγο πίσω λόγω της μουσικής; Τι αισθάνεσαι όταν μπαίνεις στο αμφιθέατρο και βλέπεις τους τωρινούς σου συμφοιτητές;

Πως μας χωρίζει ένα χάσμα. Πως όλα αλλάζουν τόσο γρήγορα -η τεχνολογία, οι μόδες, η αισθητική- που δύσκολα μπορείς να τα παρακολουθήσεις.

Τι μένει να μας ενώνει λοιπόν;

Οι αξίες μας στη ζωή και όσα μας συγκινούν, όπως τα σπουδαία τραγούδια. Νομίζω ότι όσα χρόνια και να περάσουν, για παράδειγμα, κάθε νεανικό πάρτι θα τελειώνει με παλιά ροκ, Σιδηρόπουλο και λαϊκά του '60. Ο,τι κι αν έχει προηγηθεί...

Μια και μίλησες για χάσμα γενεών, στη μητέρα σου θέλεις να μοιάσεις μεγαλώνοντας;

Στα πάντα! Είναι άνθρωπος που δρα μαζί μας και όχι μια συμβατική μαμά. Ερχεται στα πάρτι μας, μπαίνει «στη φάση». Θαυμάζω την εργατικότητα και το πείσμα της. Θέλω να μπορώ κι εγώ κάποτε να βάζω στόχους και να τους κυνηγώ με συνέπεια.

Λένε πως είναι δύσκολο σήμερα για τους νέους ανθρώπους να ξεχωρίσουν. Πώς τα καταφέρατε εσύ, ο Θέμης και ο Γεράσιμος;

Γιατί βάλαμε σε δεύτερο πλάνο τις προσωπικές μας φιλοδοξίες και δουλέψαμε σκληρά. Κάτσαμε κάτω σαν ομάδα και είπαμε: Είμαστε 19 ετών και δεν θα βρεθούμε ποτέ ξανά σ' αυτή την ηλικία. Θέλουμε μέσα από τα τραγούδια μας να αποτυπώσουμε τη στιγμή, αυτό που ζούμε και αισθανόμαστε τώρα. Κι αυτό κάναμε.

Προτίμησες να εμφανίζεσαι μόνη σου σε μικρές σκηνές. Πρέπει να είπες όχι σε πολλές «σειρήνες»...

Είναι αλήθεια. Δεν θέλω να είμαι το «δεύτερο όνομα» κανενός. Επέλεξα να ξεκινήσω μόνη μου και να φτιάξω τη «μαγιά» του δικού μου κοινού. Αυτό σήμαινε πως έπρεπε να σηκώσω στους ώμους μου πολλές ευθύνες - σχεδόν τζάμπα δούλευα. Αλλά έτσι ωρίμασα ως τραγουδίστρια. Ξέρω πια τι σημαίνει ένα πρόγραμμα να «κάνει κοιλιά», ο κόσμος κάτω να βαριέται κι εσύ να πρέπει να βρεις τη λύση. Μπορεί δουλεύοντας δίπλα σε κάποιο μεγάλο όνομα να εξασφαλίζεις αρκετά χρήματα -γιατί εγώ ζορίζομαι πολύ, δεν το κρύβω-, αλλά δεν ξέρω κατά πόσον αυτοί οι νέοι τραγουδιστές κερδίζουν τελικά. Εχω δει πολλές σπουδαίες φωνές να «θάβονται» έτσι.

Στα μπουζούκια έχεις πάει ποτέ;

Σ' αυτό που λένε «μεγάλες πίστες»; Ποτέ! Ούτε από περιέργεια. Πιο εύκολα μπορεί να πάω σε ένα σκυλάδικο της εθνικής οδού. Δεν θα το θεωρήσω κοροϊδία. Ξέρω ότι εκεί θα πιω μπόμπα ποτό, θα ακούσω μια τραγουδίστρια που έχει περάσει δύσκολα, που κουβαλάει έναν αληθινό πόνο και δεν τον έχει εξαργυρώσει με χρήματα. Εδώ, στην Αθήνα, γιατί να γίνω συνένοχος στο να υπάρχει ένα αχανές κακόγουστο μαγαζί, στο οποίο θα με στριμώξουν, θα πάρουν τα λεφτά μου και θα δω έναν σταρ που το μόνο που πουλάει είναι life style; Ούτε ένα λεπτό από το χρόνο μου δεν θα του χαραμίσω.

Τι βλέπεις στον εαυτό σου που δεν σου αρέσει και τόσο;

Ενα σωρό πράγματα! Πολλές φορές δεν είμαι συγκεντρωμένη σε όσα πρέπει να κάνω. Οφείλω να βελτιώσω την τεχνική μου και να είμαι λιγότερο οξύθυμη, γιατί συχνά εκνευρίζομαι και... χύνω την καρδάρα με το γάλα...

Αν σου ζητούσε ο Μιχάλης Χατζηγιάννης να τραγουδήσεις ένα δικό του τραγούδι, τι θα απαντούσες;

Να γράψει τραγούδι για μένα ο Χατζηγιάννης; Γιατί; Με ξέρει; Είναι ταλαντούχος μουσικός και εξαιρετικός τραγουδιστής, αλλά βαδίζουμε σε άλλους δρόμους. Αν δεν γνωρίζω έναν άνθρωπο, αν δεν τον έχω συναναστραφεί, αν δεν έχουμε κάτσει μαζί να φτιάξουμε μια καλλιτεχνική πρόταση, πώς θα πω ένα τραγούδι του; Δεν θα μπορέσω να το υποστηρίξω.

Τι ονειρεύεσαι; Να ακούνε σε τριάντα χρόνια τα τραγούδια σου όπως σήμερα της Αλεξίου, της Γαλάνη ή της Τσανακλίδου;

Μόνο που το ακούω, ανατριχιάζω. Ομως, στην Ελλάδα κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί ότι θα είσαι καλλιτέχνης και του χρόνου. Σήμερα είμαι τραγουδίστρια, αύριο μπορεί να είμαι... μπαργούμαν. Γι' αυτό, το μόνο που ονειρεύομαι είναι να μπορώ να ζω αξιοπρεπώς κάνοντας αυτό που αγαπώ. Και μη νομίσεις ότι μεμψιμοιρώ. Αν έρθει η επιτυχία, θα την καλοδεχτώ...

Info Το καινούργιο CD single «Τρία μυστικά» κυκλοφορεί εδώ και μερικές εβδομάδες. Η Νατάσα Μποφίλιου εμφανίζεται κάθε Παρασκευή, μέχρι το τέλος της άνοιξης, στο live stage του νέου Metropolis (Πανεπιστημίου 54).

Πηγή: Περιοδικό «Κ»

Rachmaninoff Memories...

2009-12-12T12:52:00.001+02:00

“There was nothing left for us but to thank our lucky stars that we had lived when Rachmaninoff did and heard him ...”

W. J. Henderson

Αυστρία...

2009-11-25T16:12:00.000+02:00

Μερικές φωτογραφίες από την Αυστρία (Άλπεις, Βιέννη κτλ) και ένα απίστευτο απόσπασμα από το 23ο κοντσέρτο για πιάνο του W. A. Mozart. Άλλωστε η Αυστρία είναι η γεννέτηρα του W. A. Mozart φυσικά και είναι μία πανέμορφη χώρα σε όλη την έκταση της...

W. A. Mozart - Piano Concerto No. 23 - II. Andante

Γίνε αυτό στο οποίο πιστεύεις...

2009-11-21T19:23:00.000+02:00

"Ως άτομα μπορούμε να κάνουμε πολύ λίγα για να βοηθήσουμε όσους δυστυχούν στον κόσμο - αυτούς που είναι μόνοι, στερημένοι, φυλακισμένοι, καταφρονημένοι, εξόριστοι, αυτούς που κρυώνουν και πεινούν. Ωστόσο μπορούμε να προσφέρουμε σ' αυτούς που ξέρουμε, με ευγένεια και καλοσύνη ένα απρόσμενο δώρο, μία επίσκεψη. Να τους φερθούμε με το σεβασμό που τους αξίζει. Να εκτιμήσουμε το κουράγιο τους. Να ακούσουμε τις ιστορίες τους. Να τους αποδεχτούμε σαν συγγενείς, σαν φίλους. Έτσι κάθε καλοσύνη εξαπλώνεται σ' ένα φωτεινό κύκλο. Κοιτάξτε πώς οι καλοί άνθρωποι δημιουργούν πάντα δακτύλιους φωτός που κινούνται μέσα στο σκοτάδι, δακτύλιους που συνδέονται μεταξύ τους σ' ένα σύμπλεγμα και κρατούν σε απόσταση τις δυνάμεις της νύχτας..."

Pam Brown

Γίνε αυτό στο οποίο πιστεύεις...

2009-11-21T19:19:00.000+02:00

"Μην πηγαίνεις εκεί που μπορεί να οδηγεί ένα μονοπάτι ακολουθώντας το. Πήγαινε καλύτερα εκεί που δεν υπάρχει μονοπάτι και άφησε τα ίχνη σου..."

Γίνε αυτό στο οποίο πιστεύεις...

2009-11-18T09:36:00.000+02:00

Μικρές ρύσεις, βαθύ νόημα. Από ένα βιβλίο δώρο από τη μητέρα μου της Έλεν Εξλεϋ πριν αρκετά χρόνια...

"Αν δεν έχεις αφιερώσει τον εαυτό σου σε κάποιο σπουδαίο σκοπό, δεν έχεις καν αρχίσει να ζείς."

William P. Merril

Ας Χαθείς...

2009-11-15T16:28:00.001+02:00

Χρήστος Θηβαίος - Ας χαθείς από το δίσκο Πέτρινοι Κήποι...

Η κλασική μουσική δεν ανήκει στην ελίτ!

2009-11-15T11:08:00.000+02:00

...και όταν λέω κλασική μουσική δεν εννοώ μόνο εκείνη της κλασικής περιόδου αλλά και της ύστερης ρομαντικής και της σύγχρονης. Και αυτό είναι η αλήθεια. Βέβαια εγώ δεν αγάπησα ποτέ στα αλήθεια τη μουσική της κλασικής περίοδου, γιατί έχω συνηθίσει στα ρομαντικά ακούσματα. Παρόλα αυτά ποτέ δεν την απέκλησα χωρίς να την έχω ακούσει. Φυσικά όχι ακούγοντας μερικά δευτερόλεπτα από ένα τυχαίο κομμάτι αλλά από αρκετά λεπτά από διάφορα έργα, διαφόρων συνθετών. Και εγώ είμαι της άποψης: "Μην αποκλείεις αν δεν δοκιμάσεις...", τουλάχιστον όπου μπορεί να γίνει αυτό στα πλαίσια της κοινής λογικής.

Το πρόβλημα με τα κλασικά ακούσματα είναι ότι προϋποθέτουν κάποια στοιχειώδη παιδεία και προετοιμασία από τον ακροατή, την οποία δυστυχώς έχουν ελάχιστοι σήμερα ιδιαίτερα στη χώρα μας. Και αυτό γιατί ελάχιστοι έχουν ασχοληθεί με κάποιο μουσικό όργανο.

Δείτε και αυτο!

2009-09-28T13:09:00.001+03:00

Μην ξεχνάτε να επισκέπτεστε και τον ιστοτόπο μου στο Deviantart.com!

Rachmaninoff plays Chopin Nocturne Op. 9 No. 2

2009-09-07T11:45:00.000+03:00

Και εδώ η απόδειξη ότι εκτός του χαρίσματος του στη σύνθεση, ήταν και ένας από τους μεγαλύτερους πιανίστες της εποχής του... (μία από τις αρκετές ηχογραφήσεις του που έχουν διασωθεί)

Στο κάτω κάτω είναι αλλιώς να νιώθεις ότι αυτό που ακούς είναι κοντά σου... Τόσο κοντά σου ώστε μπορείς να το "αγγίξεις". Και μιλάω για το θέμα του χρόνου... Γιατί ο χρόνος έρχεται και χάνεται και δυστυχώς σε εποχές όπως και εκείνη του Rachmaninoff ήταν δύσκολο να μείνει μία στιγμή στο χρόνο... Είναι σπάνιο και ανατριχιαστικό να μπορείς να ακούσεις κάποιον που έχει χαρίσει τόσα πολλά στη μεταρομαντική μουσική...

Sergei Rachmaninoff Piano Concerto No. 2 in C minor

2009-08-23T13:51:00.000+03:00

Ένα αγαπημένο μου κονσέρτο και άκουσμα από ίσως τον αγαπημένο μου συνθέτη τον Sergei Rachmaninoff. Παρακάτω παραθέτονται και τα τρία μέρη του. Σημειώνω ότι σκέφτομαι πολύ σοβαρά το συγκεκριμένο κονσέρτο για το δίπλωμα μου στο μέλλον.

Το συγκεκριμένο κονσέρτο γράφτηκε μεταξύ του φθινοπώρου του 1900 και του Απριλίου 1901. Το δεύτερο και το τρίτο μέρος εκτελέστηκαν το 1900 με σολίστ τον ίδιο τον συνθέτη ενώ το ολοκληρωμένο έργο παρουσιάστηκε στις 27 Οκτωβρίου του 1901. Πρόκειται για ένα από τα διασημότερα έργα του και αναδεικνύουν το πραγματικό προφίλ του σαν συνθέτη κονσέρτων για πιάνο.

Πραγματικά αυξημένης δυσκολίας και πολύ απαιτητικό από τα πρώτα κιόλας μέτρα του.

Πρώτο Μέρος - Moderato

Δεύτερο Μέρος - Adagio sostenuto

Τρίτο Μέρος - Allegro scherzando

Φωτογραφία...

2009-08-01T14:00:00.000+03:00

Με αφορμή την καινούργια μου φωτογραφική μηχανή σας παραθέτω δύο αυθόρμητες φωτογραφίες...

Edvard Grieg Concerto in A minor - Γιατί είναι μοναδικό και με τις δύο έννοιες!

2009-07-20T15:25:00.001+03:00

Ένα κονσέρτο που γράφτηκε το 1868 από τον E. Grieg σε ηλικία 24 χρονών και είναι το μοναδικό κονσέρτο που ολοκλήρωσε. Πρόκειται για ένα από τα διασημότερα μεταρομαντικά ακούσματα. Παρακάτω παρουσιάζεται μία εκτέλεση ενός πολύ καλού Νορβηγού πιανίστα του Leif Ove Andsnes.

Martha Argerich

2009-07-01T11:36:00.000+03:00

H Martha Argerich (γεν. το 1941) είναι μία Αργεντινή πιανίστα. Η αποστροφή της προς τον τύπο και τη δημοσιότητα είχαν ως αποτέλεσμα την αποκοπή της από τα φώτα της δημοσιότητας στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας της. Παρόλα αυτά, είναι ευρέως αναγνωρισμένη ως μία από της καλύτερες πιανίστες της σημερινής εποχής.

Το 2001 σε ένα άρθρο για το περιοδικό "The New Yorker", ο Alex Ross είχε γράψει: "Η Martha έχει ιδιότητες που σπάνια συναντάς σε ένα πρόσωπο. Είναι μια χαρισματική γυναίκα με μία αινιγματική φήμη. Είναι μία ανεπηρέαστη διερμηνέας που η γλώσσα της είναι η μουσική. Το τελευταίο μπορεί να είναι και η αξία που κάνει τη διαφορά. Πολλοί πιανίστες παίζουν διπλές οκτάβες. Πολλοί πιανίστες έχουν φωτογένεια. Ωστόσο λίγοι έχουν την αλάνθαστη ικανότητα της διατύπωσης που τους επιτρέπει να ενσαρκώσουν τη μουσική παρά να την ερμηνεύσουν..."

Απόσπασμα από Concerto:

Martha Argerich - μελωδία από το Piano Concerto No 1 του Chopin

"Claire de Lune"

2009-06-27T14:17:00.000+03:00

Νομίζω πως ό,τι και να πω είναι περιττό. Απλά παραθέτω και ονομάζω: Claire de Lune από τον Γάλλο Claude Debussy, που σημαίνει σεληνόφως. Απλά μαγικές εικόνες...

Από την Σουίτα Bergamasque που γράφτηκε το 1888 αλλά δε δημοσιεύτηκε μέχρι τα τέλη του 1903. Το κομμάτι αυτό λογικά πήρε την ονομασία του από το ομώνυμο ποίημα του Γάλλου συγγραφέα Paul Verlaine.

Κάτι καλό ψήνεται γιατί μύρισε...

2009-06-26T15:16:00.000+03:00

Καλοκαίρι με πολύ διάβασμα και ευτυχώς όχι τόση ζέστη για καλή μας τύχη. Μαζί με όλη την καθημερινότητα ετοιμάζω και κάτι μικρά δικά μου κομμάτια τα οποία δεν θα τα δημοσιεύσω ακόμα. Σκοπεύω όμως πολύ σύντομα. Πάντως ένα μικρό πρελούδιο θα εμφανιστεί σίγουρα... Όχι τίποτα άλλο, για να είστε και ενήμεροι!

Alexander Scriabin... ένας ξεχωριστός μεταρομαντικός

2009-06-24T12:23:00.000+03:00

Με αφορμή το σπάνιο Piano Concerto Op. 20, το οποίο παρεμπιπτόντως ήταν και το μοναδικό που έγραψε (τελικά δεν είναι τυχαίο: Οι συνθέτες που έγραψαν μοναδικά πράγματα είναι πραγματικά μοναδικα, βλ. Edvard Grieg Piano Concerto in A minor), παραθέτω τα βασικά της βιογραφίας του από το http://www.artissimo.gr:

Αλεξάντερ Σκριάμπιν (1872-1915)

Γενικά

Αλεξάντερ Σκριάμπιν - Ρώσος συνθέτης (1872-1915) : Πρόκειται για μία από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις συνθετών (έκανε και σημαντική καριέρα σαν πιανίστας) που το στυλ τους και η γενική στάση τους απέναντι στη μουσική αλλάζουν σημαντικά κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Στα πρώτα του χρόνια ο συνθέτης ήταν ένας "εξελιγμένος"-ρομαντικός συνθέτης - επηρεασμένος από τέτοιους ρομαντικούς όπως ο Σοπέν και ο Λιστ - αλλά σταδιακά άρχισε να επηρεάζεται από τις ιδέες του Βάγκνερ και να προσεγγίζει τη μουσική από μία πολύ πιο μοντέρνα τεχνοτροπική άποψη. Η κύρια συνεισφορά του είναι στον τομέα της σύγχρονης αρμονίας όπου απέδειξε ότι υπάρχει ένα σύνολο από μη-συμβατικές αρμονικές κατασκευές που μπορούν να χρησιμοποιηθούν με μεγάλη επιτυχία στη μουσική σύνθεση. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του η μουσική του παραγωγή συνδέθηκε άμεσα με τις φιλοσοφικές και μυστικιστικές του τάσεις. Ο συνθέτης αυτός θεωρείται ότι αποτελεί κάτι σαν "συνδετικό" κρίκο μεταξύ της αρμονίας της ρομαντικής εποχής και αυτής της μουσικής του εικοστού αιώνα (ατονικότητα).

Στυλ

Τα πρώτα του χρόνια συνέθετε κυρίως για πιάνο σόλο με "ύστερο"-ρομαντικό ύφος και τεχνοτροπία. Στα κατοπινότερα χρόνια το στυλ του έγινε σαφώς πιο "ατονικό" με χρήση μη-συμβατικών συγχορδιών (επηρεασμένος και από τον Βάγκνερ) όπως είναι οι συγχορδίες που σχηματίζονται με τετάρτες. Παράλληλα άρχισε να ασχολείται και περισσότερο με έργα για ορχήστρα. Το αποτέλεσμα είναι ότι η παραγωγή του από αρμονική άποψη μπορεί να θεωρηθεί κάτι "ενδιάμεσο" μεταξύ της ρομαντικής εποχής (τονική αρμονία) και της μουσικής του εικοστού αιώνα (α-τονική αρμονία).

Έργο

Το έργο του είναι αρκετά ενδιαφέρον και αξιόλογο αν λάβει κανείς υπόψιν του και τα λίγα χρόνια που έζησε ο συνθέτης : 3 συμφωνίες, Το ποίημα της Εκστασης (για ορχήστρα), Προμηθέας, καθώς και πολλές συνθέσεις για πιάνο (όπως ένα κοντσέρτο, 10 σονάτες, πρελούδια, εμπρομπτύ και σπουδές).

Στιγμιότυπα

Συνήθως συνέθετε στο γραφείο του . Η κουνιστή καρέκλα ήταν η αγαπημένη του. Μετά από τις συνθέσεις και τις φιλοσοφικές συζητήσεις οι επισκέπτες καθόντουσαν στο τραπέζι για ένα κέικ ή τσάι...

Από τη συναυλία...

2009-06-19T11:58:00.000+03:00

Δύο φωτογραφίες από τη μαθητική συναυλία Μαΐου 2009...

Ballade No. 4 - F. Chopin by Zimerman

2009-06-11T11:30:00.000+03:00

Και εδώ είναι ένα απόσπασμα από μία μπαλάντα του Chopin που αγάπησα τελευταία, σε εκτέλεση από έναν πολύ καλό πιανίστα της εποχής μας τον Zimerman. Πέρα από την κλασική πρώτη που είναι γνωστή και από την ταινία "Ο Πιανίστας" πιστεύω ότι η τέταρτη μπαλάντα είναι μοναδική και έχει κάτι πολύ παραπάνω να προσφέρει. Όπως είχε πει και ο John Ogdon, ένας αξιοσημείωτος πιανίστας: "Είναι απίστευτο το ότι διαρκεί μόνο 12 λεπτά, αλλά μέσα της κρύβει τις εμπειρίες μιας ζωής..."

Σύμφωνα με τον R. Schumann η συγκεκριμένη μπαλάντα είναι έμπνευση από ένα ποίημα ενός πολύ σημαντικού πολωνού συνθέτη του Adam Mickiewicz:

Το συγκεκριμένο ποίημα φηγείται μια ιστορία τριών αδελφών που στάλθηκαν μακριά από τον πατέρα τους σε μακρινές χώρες σε αναζήτηση ανεκτίμητων θησαυρών. Το φθινόπωρο περνάει, ο χειμώνας έρχεται... Ο πατέρας τους αρχίζει πια να πιστεύει ότι οι γιοί του έχουν χαθεί στον πόλεμο...

Morning Mood from Edvard Grieg's Peer Gynt Suite

2009-05-31T13:01:00.000+03:00

Και ένα πρελούδιο από την Peer Gynt Suite του Edvard Grieg. Πολύ γνωστό άκουσμα που σε μεταφέρει σε ένα πρωινό με τα χρώματα απ' το χάραγμα του ήλιου...

Ήχοι από το παρελθόν...

2009-05-29T11:08:00.000+03:00

Και για του λόγου το αληθές παρακάτω παρουσιάζονται δύο πολύ σπάνιες ηχογράφησεις, από τις λίγες που έγιναν εκείνη την εποχή, του Edvard Grieg να παίζει πιάνο. Η ηχογράφηση έγινε σε γραμμόφωνο το 1903 στο Παρίσι. Είναι ανατριχιαστικό να ακούς κάτι τέτοιο πραγματικα...

Edvard Grieg: μία Νορβηγική νότα στο πεντάγραμμο...

2009-05-28T11:23:00.000+03:00

Και μιας και μιλάμε για τη Νορβηγία και τον Alexander Rybak, ήρθε η ώρα να μιλήσω και για τον απίστευτο αυτόν συνθέτη που τον τοποθετώ πολύ ψηλά. Το κονσέρτο του σε Λα Ελάσσωνα (το μοναδικό που έγραψε) χωρίς υπερβολή θεωρώ ότι είναι το ωραιότερο κονσέρτο που έχει γραφτεί ποτέ για πιάνο και ορχήστρα... Και αυτό γιατί μέσα του κρύβει μία απίστευτη ποικιλία εικόνων και συναισθημάτων. Επειδή με έχει συγκινίσει απίστευτα αυτόν τον καιρό σας παραθέτω μία μικρή βιογραφία του από το http://www.sansimera.gr/

Edvard Grieg (1843-1907)

Διακεκριμένος νορβηγός μουσουργός, από τους ιδρυτές της νορβηγικής εθνικής σχολής. Μαζί με τον δραματουργό Χένρικ Ίμπσεν (Ερρίκο Ίψεν, όπως τον γνωρίζουμε στην Ελλάδα) και τον ζωγράφο Έντβαρντ Μουνκ («Η Κραυγή»), αποτελούν τους τρεις διαπρεπέστερους πολιτιστικούς πρεσβευτές της χώρας των φιόρδ.

Ο Έντβαρντ Χάγκερουπ Γκριγκ γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1843 στο Μπέργκεν της Νορβηγίας, μέσα στους κόλπους μιας μουσικής οικογένειας με σκωτικές ρίζες. Ο πατέρας του, εισαγωγέας ουίσκι από την Σκωτία, ήταν πρόξενος της Μεγάλης Βρετανίας στο Μπέργκεν και λάτρης της μουσικής. Η μητέρα του Γκεζίνε ήταν πιανίστρια και η πρώτη του δασκάλα στη μουσική.

Από τα μικράτα του άρχισε να μαθαίνει πιάνο, χωρίς να δείξει ιδιαίτερο ζήλο. Ο δεξιοτέχνης νορβηγός βιολονίστας Όλε Μπουλ ήταν αυτός που διέκρινε το ταλέντο του και σε ηλικία 15 ετών τον έπεισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική. Ο νεαρός Έντβαρντ, με τη συνδρομή του πατέρα του, μετέβη στη Λειψία και ξεκίνησε μουσικές σπουδές στο περίφημο ωδείο της γερμανικής πόλης, από το οποίο αποφοίτησε τέσσερα χρόνια αργότερα. Οι πρώτες του μουσικές επιρροές προήλθαν από το έργο των Μέντελσον και Σούμαν.

Στην περίοδο των σπουδών του προσβλήθηκε από μια σοβαρή μορφή πνευμονίας, η οποία τον ταλαιπώρησε σε όλη του τη ζωή. Το 1867 και σε ηλικία 24 ετών παντρεύτηκε την πρώτη του εξαδέλφη Νίνα Χάγκερουπ, η οποία έγινε η αυθεντική ερμηνεύτρια των τραγουδιών του. Μαζί της απέκτησε μία κόρη, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 13 μηνών το καλοκαίρι του 1869.

Εκτός από το συνθετικό του έργο, ο Γκριγκ διακρίθηκε και ως πιανίστας. Συχνά περιόδευε στα μεγάλα μουσικά κέντρα της Ευρώπης, ερμηνεύοντας έργα του. Δείγματα της πιανιστικής του τέχνης διασώθηκαν σε ηχογραφήσεις γραμμοφώνου, που έγιναν στο Παρίσι το 1903. Τον έδενε φιλία με τους ομοτέχνους του Λιστ και Τσαϊκόφσκι, οι οποίοι υπήρξαν θαυμαστές του έργου του.

Η μουσική του Γκριγκ είναι βαθιά ριζωμένη στη νορβηγική λαϊκή παράδοση. Εντάσσεται στη ρομαντική παράδοση και χαρακτηρίζεται από τον εκλεπτυσμένο λυρισμό της. Τα πιο δημοφιλή του έργα είναι η λυρική σουίτα «Πέερ Γκυντ», που συνέθεσε για το ομώνυμο θεατρικό έργο του Ίψεν και το «Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα σε λα ελάσσονα».

Ο Έντβαρντ Χάγκερουπ Γκριγκ έφυγε από τη ζωή στις 4 Σεπτεμβρίου 1907. Κηδεύτηκε πάνδημα στη γενέτειρά του Μπέργκεν, παρουσία 40.000 λαού, ενώ στη χώρα κηρύχθηκε εθνικό πένθος. Η τελευταία του επιθυμία ήταν η επικήδεια τελετή να γίνει υπό τους ήχους του Πένθιμου Εμβατηρίου του Σοπέν και του δικού του Πένθιμου Εμβατηρίου, που έγραψε για την κηδεία του φίλου του Ρίκαρντ Νόρντραακ, συνθέτη του εθνικού ύμνου της Νορβηγίας.

Η Αγγελική φωνή της Sharon den Adel...

2009-05-17T15:23:00.000+03:00

Forgiven - Within Temptation

Couldn’t save you from the start
Love you so it hurts my soul
Can you forgive me for trying again?
Your silence makes me hold my breath
All the time has passed you by

For so long, I’ve tried to shield you from the world
You couldn’t face the freedom on your own
Here I am
Left in silence

You gave up the fight
You left me behind
All that stands forgiven
You’ll always be mine
I know deep inside
All that stands forgiven

Watched the clouds drifting away
Still the sun can’t warm my face
I know it was destined to go wrong
You were looking for the great escape
To chase your demons away

For so long, I’ve tried to shield you from the world
You couldn’t face the freedom on your own
Here I am
Left in silence

You gave up the fight
You left me behind
All that stands forgiven
You’ll always be mine
I know deep inside
All that stands forgiven

I’ve been so lost since you’ve gone
Why not me before you?
Why did fate deceive me?
Everything turned out so wrong
Why did you leave me in silence?

You gave up the fight
You left me behind
All that stands forgiven
You’ll always be mine
I know deep inside
All that stands forgiven

Chopin's Ocean Etude

2009-05-02T14:45:00.000+03:00

Αυτό είναι ένα βίντεο δικής μου παραγωγής για την φοβερή αυτή σπουδή του Frederic Chopin την οποία μαθαίνω παρεμπιπτόντως για την κατάταξη.

Σύντομη Περιγραφή:

Πρόκειται για τη σπουδή Έργο 25 Αρ. 12 και αποτελεί την τελευταία σπουδή από τις κανονικές σπουδές του Chopin αφιερωμένο στην "Madame the Countess d' Agoult". Η πρώτη δημοσίευση της ήταν πριν απο 172 χρόνια το 1837. Αυτό το έργο είναι μία σειρά από ανερχόμενα και κατερχόμενα αρπέτζιο σε διάφορες συγχορδίες ξεκινώντας από Ντο Ελάσσωνα και καταλίγοντας Ντο Μείζωνα με ένα αρπέτζιο έκτασης 5 οκτάβων.

Να και κάτι από κιθάρα...

2009-04-30T20:38:00.000+03:00

Στα παρακάτω βίντεο είναι ο Λουκάς που παίζει την εισαγωγή της ισπανικής Ρομάντζας και μία σπουδή του Ferdinando Carulli. Ιδιαίτερα η Ρομάντζα είναι ένα από τα κομμάτια που μου θυμίζει πόσο αγαπώ την κιθάρα και τον ήχο της... Ελπίζω φίλε Λουκά όχι μόνο να την τελειώσεις κάποια στιγμή, αλλά και να την τελειοποιήσεις!

Η μικρή Λούσι!

2009-04-26T19:23:00.000+03:00

Ένα μικρό σκυλάκι το οποίο αγάπησα πολύ με την πρώτη ματιά! Είναι του πατέρα του Λουκά και ζει στην Κορέα! Χεχε! Εύχομαι να έρθει στην Ελλάδα για να το θαυμάσω και από κοντά!

"Νεκρή φύση"

2009-04-16T19:00:00.000+03:00

Όταν η φύση μας λέει το δικό της αντίο... (Φωτογραφίες από το μπαλκόνι μου)

One Man's Dream

2009-04-05T23:07:00.000+03:00

One Man's Dream by Yanni...

No words... just sound and picture...

"Αφιερωμένο σε ένα φίλο, μιας και μιλούσαμε για όνειρα για το μέλλον..."

"Pianist Electrifying..."

2009-03-25T14:23:00.000+02:00

Το post αυτό το αναρτώ με αφορμή μία πολυαγαπημένη μου πιανίστα, την Valentina Lisitsa.

Η Valentina γεννήθηκε το 1971 σε μία μη-μουσική οικογένεια στο Κίεβο. Άρχισε μαθήματα πιάνου σε ηλικία μόλις τριών χρονών, εκτελώντας το πρώτο της σόλο κομμάτι ένα χρόνο αργότερα. Το πραγματικό όνειρο της ήταν να γίνει μία επαγγελματίας παίκτρια στο σκάκι. Παρακολούθησε μαθήματα στο μουσικό σχολείο Lysenko και αργότερα στο Kiev Conservatory. Εκείνη την εποχή συνάντησε τον Alexei Kuznetsoff και ήταν τότε που άρχισε να λαμβάνει τη μουσική στα σοβαρά.

Το 1991 κέρδισε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό Murray Dranoff που θεωρείται ο σημαντικότερος διαγωνισμός της κατηγορίας των ντουέτων για πιάνο. Τον ίδιο χρόνο μετακόμισε στις Ηνωμένες πολιτείες για να προχωρήσει στην καριέρα της σαν επαγγελματίας πιανίστα. Οι ηχογραφήσεις είχαν ως αποτέλεσμα την παραγωγή δύο σόλο δίσκων, οι οποίοι παρουσιάστηκαν ευρείτατα σε φημησμένα μέγαρα στον κόσμο μαζί με αυτών και το Carnegie Hall και το Avery Fisher Hall.

Η πορεία της στον χώρο της μουσικής εξελίχθηκε ραγδαία από τότε χαρίζοντας της απρόσμενη φήμη και αγάπη από το κοινό της.

Ακολουθούν δύο βιντεοσκοπήσεις της. Η πρώτη αποτελεί απόσπασμα από κονσέρτο του Edvard Grieg, ενώ η δεύτερη είναι παρμένη από το κόνσεπτ Black & Pink όπου η Valentina παίζει ένα πολυαγαπημένο μου πρελούδιο του Rachmaninov.

Ο Αλκίνοος έφερε τη "Νεροποντή", η νεροποντή έφερε το ταξίδι...

2009-03-22T13:41:00.000+02:00

Πέρασαν έξι χρόνια χωρίς τις μελωδίες του... Τις μελωδίες εκείνες που μας ταξίδευαν και μας μετέφεραν σε έναν άλλο κόσμο... Έναν κόσμο χρωματισμένο με χρώματα που αναδεικνύουν τη ρεαλιστική και πραγματική μουσική. Τη μουσική που δεν της "προσφέρεσαι" για λίγα λεπτά διασκέδασης, αλλά εκείνη που σου προσφέρει μία αιώνια ψυχική γαλήνη. Αυτή απέμεινε για ακόμη μία φορά στον καινούργιο του δίσκο "Νεροποντή". Ο δίσκος αυτός δημιουργήθηκε μετά από έξι ολόκληρα χρόνια μουσικών αναζητήσεων. Σε αυτόν συναντούμε ποικίλα ακούσματα, ορχηστρικά, χορωδιακά, σόλο ακόμα και βυζαντινά. Ακούγοντας το νέο album του Αλκίνοου θα ανακαλύψετε την μέχρι τώρα πορεία του στα μουσικά δρώμενα και την αλλαγή ύφους από τον προηγούμενο δίσκο του «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή».

Με αφορμή τη νέα του δισκογραφική δουλειά αλλά και τις εμφανίσεις του στο «Γυάλινο Μουσικό Θέατρο» που ξεκινούν σήμερα ο Αλκίνοος έδωσε συνέντευξη στο ένθετο περιοδικό «7» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας:

- Τι σας έκανε να επιστρέψετε στο… θρανίο και πήγατε στο Κονσερβατόριο της Αγίας Πετρούπολης για σπουδές;

«Ενας συνάδελφος έλεγε σε συνέντευξη “ευχαριστώ τον πατέρα μου που δεν με έστειλε στο ωδείο”. Σε εμάς -τους μη κλασικούς- κυριαρχεί ο φόβος ότι η μελέτη μπορεί να κάνει ζημιά. Μικρός, πήγαινα στο ωδείο λίγο ψυχαναγκαστικά. Μεγαλώνοντας όμως, απολαμβάνω τη μαθητεία. Ολοι οι μεγάλοι -λαΐκοί και παραδοσιακοί- ακόμα κι αν δεν ήξεραν ανάγνωση και γραφή, μαθήτευαν κοντά σε άλλους. Δεν βγήκε ξαφνικά ο Τσιτσάνης και έγραψε αυτά τα τραγούδια».

- Το βίωμα πόσο σημαντικό είναι για έναν τραγουδοποιό; «Η Νεροποντή» περικλείει πολλά από αυτά που ζήσατε τελευταία.

«Το τραγούδι δεν είναι μόνο αποθήκη εμπειριών, αλλά και γεννήτρια. Μπορείς να ζήσεις πολλά στη διάρκεια της δημιουργίας ή της ακρόασης ενός τραγουδιού. Μου φαίνεται απλοϊκό να απαιτούμε από έναν τραγουδοποιό να γράφει όσα έζησε. Γιατί δεν το απαιτούμε από τον Εσσε; Περιμένουμε από τους τραγουδοποιούς να ζούνε σύμφωνα με αυτά που γράφουν. Κι αν διαφοροποιηθούν ιδεολογικά ή ταξικά… τρώνε το κράξιμο της αρκούδας».

- Πιεστήκατε να βγάλετε δίσκο για να δηλώσετε δισκογραφικό παρόν;

«Καθόλου. Δεν το λέω με περηφάνια, γιατί αγαπώ τη δισκογραφία και, ίσως, για λόγους ηθικής θα έπρεπε να ασχολούμαι περισσότερο μαζί της. Από την άλλη, δεν θα είχα πρόβλημα να μην ξανακάνω δίσκο».

- Η δισκογραφία, που αγαπάτε, δεν είναι και στα καλύτερά της. Πιστεύετε ότι αυτή η κρίση είναι ένα κρας τεστ και θα οδηγήσει κάπου;

«Είναι αδύνατον να εξηγήσεις στους πιτσιρικάδες ότι κάποτε έπαιρνες έναν δίσκο και γινόταν το σκηνικό μέσα στο οποίο ζούσες για μήνες. Σήμερα τα cd τα πετάμε, τα κάνουμε σουβέρ, τα κρεμάμε στα μπαλκόνια για να μην κουτσουλάνε τα περιστέρια. Δεν ανησυχώ όμως για τη μουσική. Πάντα θα βρίσκεται ένας τρόπος να κυκλοφορεί. Το πρόβλημα με το Ιντερνετ είναι ότι θα δυσκολεύονται να βγουν δίσκοι concept, που να ακούγονται από την αρχή μέχρι το τέλος. Θα πωλούνται τα πιο εύληπτα, 2 από τα 12 τραγούδια».

- Είχατε στο μυαλό σας να γράψετε τραγούδια σουξέ;

«Το “Αλ-Χαλίλι”, που μπορείς να το χαρακτηρίσεις σουξέ, θα έμενε έξω από τον δίσκο. Ούτε η δισκογραφική ούτε η Δήμητρα Γαλάνη το θεωρούσαν απαραίτητο. Άρεσε όμως πολύ σε εμένα και στον Νίκο Ζούδιαρη. Ετσι, το συμπεριλάβαμε. Δεν έχω τέτοια άγχη. Και επειδή έχω μεγαλύτερη αναγνώριση από αυτή που νιώθω ότι αντέχω, δεν φοβάμαι να κάνω και πιο αντιεμπορικές δουλειές. Είναι κάτι που ενδόμυχα το επιδιώκω».

- «Η πατρίδα» είναι ένα πολιτικό τραγούδι, όπου μιλάτε για την Κύπρο, τη Σερβία, την Ολυμπιάδα. Πώς προέκυψε;

«Αναφέρεται σε δικά μου βιώματα. Στην αιχμαλωσία της μάνας μου από τους χουντικούς, όταν ήταν εκφωνήτρια στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου. Εκείνη την ώρα ήμουν με τον πατέρα μου και βλέπαμε τους Τούρκους αλεξιπτωτιστές που έπεφταν. Για να μην τρομάξω, μου έλεγε “Κοίτα τι ωραία που πέφτουν”. Μου θυμίζει το “Η ζωή είναι ωραία” του Μπενίνι. Μιλάει ακόμα για ορισμένους συμπατριώτες μου, οι οποίοι -όταν άνοιξε η πράσινη γραμμή- πήγαιναν καθημερινά στα κατεχόμενα για να παίξουν στο καζίνο, για τους βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι, για το Αλεξίνατς, όπου είδα τα πτώματα μέσα στα μπάζα, αλλά και για τη δική μας Ολυμπιάδα. Ακόμα, για τους παπάδες που βγαίνουν με τα λάβαρα στην τηλεόραση, λένε ανοησίες και δεν τους μαζεύει κανείς».

- Εσείς έχετε σχέση με τη θρησκεία. Επισκέπτεστε το Άγιων Όρος.

«Δεν περιμένω να βρω εκεί τον Παράδεισο ούτε τον Θεό. Ούτε κάνω σαφάρι αγίων, όπως άλλοι. Άλλες φορές αισθάνομαι θρήσκος με αθεϊστικές τάσεις, κι άλλες άθεος με ροπή στην πίστη. Η έννοια της Κόλασης με απομακρύνει από τον χριστιανισμό. Επίσης, με ενοχλεί η ταύτιση της επίσημης Εκκλησίας με την ακροδεξιά. Μου φαίνεται αδιανόητο να βγαίνουν αυτοί οι τύποι και να μιλάνε για ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, ενώ είναι τελείως ξένοι με οτιδήποτε πρεσβεύει αυτή η θρησκεία».

pure tomatoes

2009-03-14T16:52:00.000+02:00

Κατά πόσο πραγματικά είναι pure αυτές οι ντομάτες που φωτογράφησα πριν λίγες μέρες; Δυστυχώς δεν είναι καθόλου και μάλιστα είχαν και απαίσια γεύση. Μα τελικά... Τι θα γίνει;! Θα τρώμε πολύ καιρό κολοκύθες με την πανέμορφη αμφίεση ντομάτας που παράχθηκε με την αγνότητα των καρκινογόνων λιπασμάτων;! Η γεύση μου προκαλεί αηδία... Κατέστρεψαν το αγαπημένο μου φρούτο (το καρπούζι) και τώρα καταστρέφουν και το αγαπημένο μου λαχανικό! Μετά σου λέει: "Υγειηνή διατροφή πλούσια σε λαχανικά και φρούτα είναι ό,τι καλύτερο..." Δε σφάξαμε κιόλλας... (μπορείτε να κάνετε κλικ στη φωτό για μεγέθυνση)

Ο ορισμός της μουσικής...

2009-02-18T20:14:00.000+02:00

"Μουσική είναι μία ασώματη είσοδος στον ύψιστο κόσμο της γνώσης η οποία αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος αδυνατεί να αντιληφθεί."

L. V. Beethoven

Μπραμς... Ένας αξέχαστος συνθέτης...

2009-02-18T19:45:00.000+02:00

Προς τιμήν ενός αγαπημένου μου συνθέτη. Σας παραθέτω και το αγαπημένο μου Valse σε Λα Μείζονα Op. 39 και μία μικρή βιογραφία του από τη Βικιπαίδεια:

Βιογραφία:

(7 Μαΐου 1833 - 3 Απριλίου 1897)

Γεννήθηκε στο Αμβούργο το 1833 από φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας του, κοντραμπασίστας στο επάγγελμα, διέκρινε από πολύ νωρίς το ταλέντο του και φρόντισε να λάβει την κατάλληλη μουσική παιδεία έγκαιρα. Όταν ο Μπραμς ήταν 20 χρονών, ο Σούμαν, που ήταν 23 χρόνια μεγαλύτερός του, μελέτησε ορισμένες απο τις συνθέσεις του και εξήγγειλε τη γέννηση μιας μεγαλοφυΐας. Υπάρχει η γενική πεποίθηση ότι ο Μπραμς και η σύζυγός του Ρόμπερτ Σούμαν, η πιανίστρια και συνθέτρια Κλάρα Βικ-Σούμαν, ήταν ερωτευμένοι, αλλά ότι η σχέση τους δεν ολοκληρώθηκε ίσως ποτέ, ούτε μετά το θάνατο του Σούμαν το 1856. Στη ζωή του Μπραμς έμελλε να υπάρξουν και άλλες αισθηματικές περιπέτειες, οι περισσότερες όμως από αυτές ήταν μονομερείς. Ο συνθέτης δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Το 1855 άρχισε τις εμφανίσεις του ως πιανίστας. Κατέλαβε τη θέση του διευθυντή ορχήστρας στην πριγκηπική αυλή του Ντέτμολντ και το 1859 ίδρυσε και ανέλαβε τη διεύθυνση μιας γυναικείας χορωδίας στο Αμβούργο. Απογοητευμένος απο την αδυναμία του να διοριστεί διευθυντής της Φιλαρμονικής του Αμβούργου, ο Μπραμς εγκαταστάθηκε το 1863 στη Βιέννη όπου πέρασε την υπόλοιπή του ζωή. Δεν έγραψε ποτέ όπερα, αλλά συνέθεσε αριστουργήματα σε όλα σχεδόν τα υπόλοιπα μουσικά είδη: τέσσερις συμφωνίες, τέσσερα κοντσέρτα, δύο σερενάτες για ορχήστρα και δύο Εισαγωγές. Συνέθεσε επίσης το Γερμανικό Ρέκβιεμ (έντονα προσωπικού ύφους) και άλλα χορωδιακά έργα με συνοδεία και a capella, τραγούδια, μεγάλο όγκο έργων για μουσική δωματίου, τις παραλλαγές Χάυντν για ορχήστρα, τις παραλλαγές Χέντελ και Παγκανίνι για πιάνο, δεκάδες έργα για πιάνο (ήταν το αγαπημένο του όργανο), αλλά και έργα για εκκλησιαστικό όργανο. Πρέπει επίσης να μνημονεύσουμε τους ιδιαίτερα δημοφιλείς Ουγγρικούς Χορούς για τέσσερα χέρια, που γνώρισαν μετά τον Μπραμς πολλές ενορχηστρώσεις.

Ο Μπραμς αντιτάχθηκε στον ριζοσπαστισμό των πρωτοπόρων συνθετών Λιστ και Βάγκνερ και δέχτηκε επιθέσεις απο τους οπαδούς τους. Προτού φτάσει στο τέλος της ζωής του, μεγάλο μέρος αυτής της πολεμικής είχε καταλαγιάσει. Μουσικοί και ακροατές είχαν αρχίσει να καταλαβαίνουν ότι μπορεί κανείς να αγαπά τη μουσική που γεννήθηκε και στα δύο αντιμαχόμενα ιδεολογικά στρατόπεδα.

Ο Μπραμς πέθανε απο κίρρωση του ήπατος στη Βιέννη, στις 3 Απριλίου 1897. Στην κηδεία του παρέστησαν χιλιάδες θαυμαστές του απ’ όλη την Ευρώπη και οι σημαίες κυμάτισαν μεσίστιες σε όλα τα πλεούμενα στο λιμάνι του Αμβούργου...

(source: http://el.wikipedia.org/)

Ταπεινά συγγνώμη

2009-02-15T13:07:00.000+02:00

Ζητώ ταπεινά συγγνώμη από τους φανατικούς αναγνώστες του blog μου για όλο αυτό τον καιρό που έμεινε ανενημέρωτο, αλλά είχα την εξεταστική στο κεφάλι μου και δεν έδινα τόση σημασία. Σας υπόσχομαι νέες αναρτήσεις όσο συχνά μπορώ... Όλα αυτά από τις 20 Φεβρουαρίου και μετά! CU SOON!

Pure Music

2008-12-13T22:57:00.000+02:00

Chopin's Nocturne in D flat major...

Cactus prime-time!

2008-12-09T14:47:00.000+02:00

Μία συλλογή από εκλεκτό φωτογραφικό υλικό από περασμένη βόλτα... Χεχε! (κάντε κλικ για full view)

Φωτό 1: ΔΕ ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ!

Φωτό 2: Ο Λουκάς στον κόσμο του...

Φωτό 3: Ελένη Μενεγάκη style

(έχουμε και συνέχεια!)

ΜΑ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΕΤΣΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;!

2008-12-09T13:25:00.000+02:00

Με αφορμή τα επεισόδια και όλη την επικαιρότητα θα ήθελα να εκφράσω ανοιχτά την άποψη μου για την εξέλιξη των γεγονότων των τελευταίων ημερών.

Ζούμε σε μία χώρα που όλοι πιστεύω έχουμε επίγνωση του τι σημαίνει να είσαι πατριώτης της, τι σημαίνει να είσαι Έλληνας. Εγώ τουλάχιστον αν και έχουν έρθει στο μυαλό μου άπειρες στιγμές απόγνωσης και αγανάκτησης, πάντα απλώνω τις ρίζες μου όλο και πιο βαθιά στην Ελληνική γη. Δεν είναι ότι το θέλω... Δεν είναι ότι το επιζητώ... Είναι ίσως κάτι το οποίο δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια και άμα προσπαθούσα να παρανοούσατε αυτό που πραγματικά θέλω να πω.

Πλησιάζοντας περισσότερο όμως τα γεγονότα...

Πριν δύο μέρες στα Εξάρχεια σκοτώθηκε εντελώς άδικα ένα 15χρονο παιδί από σφαίρα αστυνομικού. Δεν θα ήθελα να μπω σε λεπτομέρειες για το πως έγινε το γεγονός ακριβώς και δεν είναι και ο στόχος μου να κάνω κάτι τέτοιο. Έχω μάθει στη ζωή μου να κοιτάω προσεκτικά το αποτέλεσμα. Να κρίνω και όχι να κατακρίνω αν δεν γνωρίζω. Γι αυτό, επειδή δεν ήμουν παρόν στο γεγονός, δεν θα σχολιάσω. Η ουσία όμως είναι ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρεί τη ζωή ενός ανθρώπου σε καμία περίπτωση και είμαι απολύτως κάθετος σε αυτό το θέμα. Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για ένα παιδί το οποίο δεν είχε ούτε καν προλάβει να ζήσει. Δεν είχε προλάβει να κάνει όνειρα για το μέλλον του. Όλα γκρεμίστηκαν τόσο άδικα σε μία στιγμή...

Η εύλογη ερώτηση του κάθε ανθρώπου είναι: Γιατί όμως να συμβεί; Δεν μπορούσαμε να το αποτρέψουμε; Φυσικά. Και αυτό είναι το πιο τραγικό. Όταν μπορείς να κάνεις το σωστό και τελικά επιλέγεις από απερισκεψία, φόβο ή ίσως και εσκεμμένα να κάνεις το λάθος. Είναι ένα λάθος που κάθε άνθρωπος αδυνατεί να συγχωρήσει... Γιατί είναι ανθρωποκτονία. Γιατί είναι το υπέρτατο αδίκημα στην ανθρώπινη πραγματικότητα.

Από τη φύση του ο άνθρωπος σε τέτοιου είδους καταστάσεις θέλει να ξεσπάσει. Ο πόνος και τα αμέτρητα γιατί που αμαυρώνουν την ψυχή του και διαταράσσουν την εσωτερική του γαλήνη καταλήγουν σε οργή.

Από χτες το απόγευμα ξέσπασε θύελλα αντιδράσεων γι αυτό το θέμα. Εκατοντάδες κινητοποιήσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Περνώντας όμως οι ώρες και τα λεπτά το αποτέλεσμα ήταν κάτι το πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα. Και εδώ είναι που ο άνθρωπος χάνει το δίκιο του. Ολόκληρη η Αθήνα όπως και πολλές πόλεις της χώρας λεηλατήθηκαν ανελέητα από την οργή των οργανωμένων κουκουλοφόρων. Δυστυχώς όμως το μόνο που κατάφεραν είναι κάθε άλλο παρά έκφραση αγανάκτησης.

Η καταστροφή της ίδιας της πατρίδας τους και των ξένων περιουσιών είναι επίσης αδίκημα και μάλιστα σοβαρό. Δεν μπορώ να καταλάβω ποια είναι η ιδεολογία αυτών των γνωστών άγνωστων. Ποια είναι τα πιστεύω τους; ΜΑ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΕΤΣΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;! Χάνουν κάθε δίκιο και όλος ο κόσμος στρέφεται εναντίον τους! Δεν κάνουν τίποτα άλλο απο το να αμαυρώνουν τη μνήμη του αδικοχαμένου παιδιού! Πρόκειται για πράξεις βίας που δεν αντικατοπτρίζουν τη δημοκρατική πραγματικότητα. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί αυτό το τραγικό συμβάν ως άλλοθι για αισχροπραξίες που δεν αξυπηρετούν τίποτε άλλο από πολιτικά συμφέροντα και ουτοπικές ιδαιολογίες που δεν μπορούν να εμφαρμοστούν με τα σημερινά δεδομένα!!!

Μα επιτέλους! Ποια μπορεί να είναι η συνείδηση του κάθε αναρχικού που θα κυκλοφορεί μετά από όσα έκανε στην ίδια του την πατρίδα. Με τι μάτια μπορεί και αντικρίζει με απόλυτη γαλήνη το λεηλατιμένο τόπο. Είναι λυπητερό να χάνεις κάτι το οποίο έφτιαξες ή απέκτησες με κόπο. Είναι θλιβερό να χάνεις την ίδια σου τη δουλειά. Δεν φταις σε τίποτα! Αλλά το πληρώνεις! Και μάλιστα ακριβά και με φθόνο! Αυτό δεν είναι αδικία;

Αλλά ας ξεχάσουμε την ιδιωτική περιουσία. Τα ελληνικά μνημεία διατηρήθηκαν μετά από τραγικά γεγονότα αναλοίωτα για να μπορεί ο σημερινός Έλληνας να θαυμάζει την πατρίδα του και να είναι περίφανος για αυτή. Αλλά δεν έφτασε η ώρα που ο ίδιος ο Έλληνας θα τα καταστρέψει! Το θεωρώ απλά ΕΓΚΛΗΜΑ και καταδικάζω κάθε τέτοιου είδους κινήματα.

Δεν θέλω να το πάρω προσωπικά το θέμα. Αλλά δεν μπορώ. Ένιωθα ένα κόμπο στο λαιμό με τις τραγικές εικόνες καταστροφής. Αυτό που μου έμεινε είναι θλίψη και όχι οργή... Ιδιαίτερα τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Μία τόσο φωτεινή και χαρούμενη γιορτή της χριστιανοσύνης, μα συγχρώνως τόσο σκοτεινή και παγωμένη...

(πηγή εικόνων: www.in.gr)

Δηλαδή ΕΛΕΟΣ!

2008-11-23T17:19:00.001+02:00

Η εικόνα μιλάει μόνη της (κάντε κλικ)... Το μόνο που μπορώ να πω είναι ΕΛΕΟΣ! Ήδη έγινε ένα ατύχημα στη συγκεκριμένη οικοδομή πριν ένα μήνα (όταν τεράστιες λαμαρίνες χιλιάδων κιλών έπεσαν και τραυμάτισαν σοβαρά δύο εργάτες) και πάλι επικρατεί η ίδια αδιαφορία! Δηλαδή πρέπει να σκοτωθεί κάποιος για να καταλάβουν πόσο μ@λ@κας είναι αυτός ο εργολάβος;!;!

Επανέρχομαι στα παλιά...

2008-11-23T17:15:00.000+02:00

Ένας Ανώνυμος χρήστης έδωσε την ανάλυση του όρου "γουτσου-γουτσου" και μου άρεσε οπότε σας τη δημοσιεύω:

γουτσου-γουτσου:
Επιφώνημα-χαρακτηρισμός που χρησιμοποιούν (κυρίως) τα κορίτσια σχετικά με την αγκαλίτσα με το αίσθημα, ή για να αναφερθούν σε κάτι χαριτωμένο, ζουμπουρλούδικο, φλάφικο και ομορφούλι!

Νέα Σημείωση για τα σχόλια...

2008-11-23T17:12:00.000+02:00

Παρακαλώ για μπορείτε να βάζετε και το όνομα σας στα σχόλια που κάνετε και να ξέρω (αν σας ενδιαφέρει) ποιος είστε να επιλέγετε το: Όνομα/Διεύθυνση URL και όχι το Ανώνυμος.

Thenx a lot!

Pure Starbucks! (By Ca3ne)

2008-11-22T18:50:00.000+02:00

Με αφορμή αυτή την φοβερή και καλλιτεχνικά επεξεργασμένη αυθεντική φωτογραφία που τράβηξε η Ca3ne, θα ήθελα να εξυμνήσω τα Starbucks.

Τα Starbucks παρόλο που δεν πάνε καλά σαν επιχείρηση τα τελευταία χρόνια είναι μέσα στις καλύτερες καφετέριες (προσωπική μου άποψη)... Είναι το καλύτερο παράδειγμα μίας "cozy" καφετέριας με τέλειο περιβάλλον... Παρόλο που είχα μία τραυματική εμπειρία σε μία από αυτές μία φορά δεν θα αφήσω κάτι τέτοιο να μου αλλάξει τη γνώμη...

Όσο για την φωτογραφία την Ca3ne, έχω να πω πως μοιάζει πολύ με αυτό που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκεφτομαι ένα ρόφημα των Starbucks. Είναι μία τέτοια εικόνα... Απλά απίστευτη...

Ενημέρωση σχετικά με τα σχόλια στο Blog μου...

2008-11-22T18:43:00.000+02:00

Ανακοινώνω ότι τα σχόλια έγιναν δημόσια και ότι ο καθένας από εσάς μπορεί να σχολιάσει οποιαδήποτε ανάρτηση στο blog μου χωρίς να είναι γραμμένος στο blogger.com!

Οπότε μη διστάζετε... Απλά σχολιάστε!

Χθεσινή Βόλτα...

2008-11-22T18:36:00.001+02:00

Τη φωτογραφία αυτή την τράβηξε η φίλη μου η Κατερίνα ("Γειά σου Κατερινάκιιιι! Χαχα") στη χτεσινή βόλτα στη Μαρίνα Φλοίσβου και επειδή μ' άρεσε σας την δημοσιεύω... Η ζωντάνια που μας διακατέχει είναι απερίγραπτη και ελπίζω να το βλέπετε! (lol)

Υ.Γ.: Θα ανεβάσω κι άλλες στη συνέχεια...

Μία φωτογραφία για φιλόζωους...

2008-11-14T21:18:00.000+02:00

Δεν έχω λόγια για αυτή την εικόνα. Πραγματικά είναι κάτι το οποίο ίσως βλέπεις κάθε μέρα αλλά δε σε νοιάζει... Με το δίκιο σου βέβαια! Σκέφτεσαι: "Αλίμονο αν βάλω και αυτή την έννοια στο μυαλό μου... ΕΛΕΟΣ! Δε μου φτάνει το λούκι που τραβάω κάθε μέρα, θα χω και τα αδέσποτα να φροντίζω!?" Ναι... Έτσι είναι όντως και δεν μπορώ να σου φέρω αντίρρηση σε αυτό που λες... Κανένας δε μπορεί να σε υποχρεώσει να κάνεις κάτι που δε θες ή που δεν μπορείς αν και για μένα ισχύει κατά πολύ το ρητό "Δεν υπάρχει δεν μπορώ. Υπάρχει δε θέλω..."

Αλλά ας μην αρχίσω την κατάκριση όπως η πλειοψηφία των blogs κάνουν... Στο κάτω κάτω δεν έφτιαξα το blog γι αυτό.

Η προσωποποίηση του "γούτσου - γούτσου"...

2008-11-14T21:03:00.001+02:00

Κοίτα... Τώρα δεν ξέρω κατά πόσο "γούτσου - γούτσου" είναι αυτό το χοντροκέφαλο μαϊμουδάκι που πήρε η Εφού από την Αργεντινή, αλλά δεν έχει τόσο σημασία αυτό...
Πάντως εγώ σας το στέλνω γιατί μου άρεσε η χοντροκέφαλη ιδέα του δημιουργού του...

Υ.Γ.: Χμμ... Πρέπει να αναλύσω τον όρο "γούτσου-γούτσου" γιατί είναι πολύ advanced ελληνικά, και μερικοί ίσως να μην τον καταλαβαίνουν... Το έχω στα υπ' όψη μου...

Απλά απίστευτη η κοπελιά!

2008-11-14T20:51:00.000+02:00

Κάντε κλικ στη φωτό για λεπτομέρεια...

Περίμενα στο φανάρι και παρατήρησα το smart-ακι και απλά πέθανα... Και φυσικά ακολουθώ πάντα τον νόμο: "Never miss a Shot" ως καλό παιδί της Sony...

Δεν υπάρχει η κοπελιά πολύ απλά! (lol)

Μα γιατί το έκανες αυτό ρε συ;

2008-11-14T20:49:00.000+02:00

Πολύ απλά γιατί θέλω να δημοσιεύω φωτογραφίες, απόψεις και σκέψεις...

Γεια σας κόσμε....

2008-11-14T20:44:00.001+02:00

Καλησπέρα/καλημέρα (whatever) σε όλα τα καλά παιδάκια που διαβάζουν το bloggy μου!!! Με λένε Chris ή ακόμα καλύτερα Χρήστο και πολύ απλά άνοιξα αυτό το blog γιατί είναι στιγμές που πραγματικά θα ήθελα μία ιστοσελίδα στο internet, αλλά επειδή αυτό σημαίνει οτι πρέπει να μπλέξεις με συνεχείς ανανεώσεις στη δομή της σελίδας, σκέφτηκα οτι ένα blog είναι πολύ πιο εύκολο και κάνει ακριβώς (ή μάλλον περίπου) την ίδια δουλειά...